Dus als je je afvraagt waar ik ben, dan zit ik aan een mondeling Engels

En daar zit ik dan weer achter mijn laptopje. Het laptopje dat eigenlijk helemaal niet van mij is, maar wat ik mij wel zo langzamerhand heb toege-eigend. Voor de zoveelste keer hou ik de backspace toets ingedrukt. Al drie pogingen heb ik uiteindelijk weer uitgewist. Niets wil. Er komen geen letters, geen woorden en al helemaal geen zinnen. Geen ideeen. Geen inspiratiewatervallen. Geen opvallende gebeurtenissen die ik nodig met jullie zou moeten delen. Niks. Hopeloos.
Het enige wat ik de afgelopen weken aan het doen ben, en wat ik waarschijnlijk de komende weken ook zal doen, is leren. Leren, bijblijven en voor de verandering wel mijn huiswerk voor wiskunde maken. En dat gaat goed! Ik loop als een trein en ik weet zeker dat ik ga slagen. Met frisse moed ben ik aan dit schooljaar begonnen en ik neem me voor het ook met frisse moed te eindigen. Want dan breekt een nieuwe periode aan en ik kan niet wachten totdat die periode begint! Dan laat ik de middelbare school achter me en duik ik het studentenleven in! Nou ja, zo diep duik ik nou ook weer niet. Ik weet nog niet eens wat mijn vervolgopleiding wordt...
En zo ben ik dit jaar veel bezig met examens leren, profielwerkstukken maken (het is er maar één, maar het lijken er honderd!) en me orienteren op mijn studiekeuze. En zo ben ik wat minder bezig met bloggen. En komen de ideeen ook wat langzamer.
Dus als je je afvraagt waar ik ben, dan zit ik aan een mondeling Engels of een praktische opdracht Maatschappijleer. Maar maak je geen zorgen. Ik zal af en toe nog wel eens bloggen. Gewoon even buurten en vragen hoe het gaat. Anders kan ik 's nachts niet slapen.

Change the world all by yourself

De wereld veranderen in je eentje. Okee, als dit echt zou kunnen, dan waren we allemaal klaar. Geen onrecht, geen armoede, geen uitbuiting, geen honger, geen uitputting van de aarde. Helaas is dit niet het geval. Er zijn zo ongelofelijk veel mensen die ongelukkig zijn, die ziek zijn, die niet naar school kunnen. En dat is niet eerlijk. Wij als wereldburgers kunnen daar wat aan doen. Jij, ik, wij. Wij hebben daar verantwoordlijkheid in. Je hoeft je fijne leventje hier niet op te geven om te emigreren naar de arme kindjes in Afrika, je kunt ook gewoon fairtrade producten kopen. (echt waar, die chocola smaakt zoveel beter) Je kunt biologische kleding dragen, geld geven aan goede doelen, of nog simpeler: iets minder lang douchen en het licht uitdoen in de kamer waar je bent geweest. (Dat is vooral een puntje waar ik aan moet werken.)

Jullie denken nu vast : waar haalt ze dit vandaan? Hoe komt het dat ze van de ene op de andere dag een ' Changemaker' wil zijn? Nou dat zit heel simpel. Ik ben vorig weekend naar het 'ChangemakerFestival' geweest. Vorig jaar heb ik die indrukwekkende reis naar Oekraine gemaakt met de organisatie World Servants en dit was de afsluiting van die reiservaring. Een groot festival met alle jongeren van World Servants en die van Edukans en Togethere. Een geweldig mooi weekend, vol met inspiratie. Het kan niet anders dan dat je terug komt vol enthousiasme en goede wil om de wereld te verbeteren. Ik heb me meteen na thuiskomst opgegeven voor de volgende reis. Klaslokalen bouwen in Malawi dit keer. Om ook mijn kleine steentje bij te dragen aan de verbetering van de wereld. Dus nu kan ik weer de deuren langs. Sponsors zoeken en giften vragen. Iemand die mijn nieuwjaarsduik wil steunen voor Malawi?

Een paar voorbeelden van mensen die wel verder durfden te gaan toen anderen zeiden dat het zinloos was. Mensen die op hun manier een klein beetje van de wereld verbeteren.

Licht in een donkere krottenwijk,

een uitvinding die levens kan redden,

of een simpele schoenendoos...

Dat kun jij ook!

Droom over mij

Droom over mij
en vertel het me morgen,
hoe stoer ik was,
hoe mooi, hoe lief

dan kijken we morgen,
duimend opnieuw,
of ik ook maar iets
in de buurt kom.




Met dank aan G.

Openbaringen 3, vers veterstrik en highfive

Hebben jullie dat ook wel eens? Van die openbaringen? Je dacht altijd dat je alles al wist, maar dan verschijnt er iets op je pad waarvan je nooit voor mogelijk had gehouden dat het bestond. En waarvan je je afvraagt waarom je dat nog niet wist.
Laatst had ik het. Ik weet niet meer wie het mij vertelde, ik weet niet meer waar we waren. Ik was zo verbijsterd dat me dat allemaal is ontgaan. Maar wat ik wel nog weet is wat hij/zij me zei. Het zette mijn wereld op zijn kop. Hij zij: (rampampam, rampampam (tromgeroffel)) 'wist je dat wanneer je met een high five naar de elleboog van diegene kijkt, je nooit misslaat?'
Wat? Dacht ik. Wat? Ik sla áltijd mis! Dat meen je niet. Wist jij dit? Waarom heeft niemand mij dit eerder verteld? Dit is geweldig!
En natuurlijk ben ik toen de rest van de dag gaan uitproberen of het ook echt werkte. Iedereen die voorbij kwam gaf ik een high five en mijn dag kon niet meer stuk, want alles was raak. Het werkte! Wonderbaarlijk! Waarom is dit niet algemeen bekend? Ik ben zelf een fervent High fiver en doe het dan ook zo'n drie keer per dag (niet uitrekenen hoeveel dat in een jaar is, daar krijg ik pijn van in mijn hand). Maar bijna altijd gaat het mis! En als het mis gaat, dan moet je opnieuw. Je moet opnieuw. Want het moet opnieuw. Altijd. Tot je raak slaat. Het is een soort zenuwtrek. Maar nu is dit hele issue van de baan, want je moet gewoon naar de elleboog kijken! Dan sla je nooit meer mis! Tjongejonge...
Nog zo'n openbaring kreeg ik toen mijn vriendin me laatst vertelde dat iedereen, ja, jij ook, zijn veters verkeerd strikt. Ja, jij ook! Tenzij je dit filmpje hebt gezien. Het blijkt dus dat de manier van veterstrikken die ons op de basisschool wordt aangeleerd en waarvoor je in de meeste gevallen (ik dus niet, en daar ben ik nog steeds heel verdrietig om) je veterstrikdiploma krijgt, fout is! Gewoon verkeerd! Je moet de lus niet voorlangs, maar achterlangs halen! Mensenkinderen, dat zet toch je hele wereld op zijn kop? Waarom wist ik dit niet? Op dit soort momenten ga je haast twijfelen aan je zelf en alles wat los en vast zit.
Maargoed, ik dwaal af, als jij dit filmpje bekijkt weet jij dus voortaan ook hoe je wel je veters moet strikken. (Even doorscrollen naar onder) Een openbaring niet?
Wauw. Het leven is echt een stuk beter zo.

De Kleren-Turk

Midden in ons kleine dorpje staat een piepklein atelier, een naaiatelier. Het wordt gerund door een Turkse man die gebrekkig Nederlands spreekt. De man is ontzettend aardig, gigantisch klantvriendelijk en levert voortreffelijk vakmanschap. Vandaar dat ik, als onnozele tiener die niets weet van handwerken, eens langs ging bij deze sympathieke man om mijn jasje te laten repareren.
Toen de Turkse man mij voorstelde om het jasje even aan te doen zodat hij de spelden op de juiste plek kon steken, nam ik uit voorzorg mijn mobiel uit de zak van het jasje. Ik ken mezelf, het zou niet de eerste keer zijn dat ik iets zou laten liggen.
Maar wat ik wilde voorkomen gebeurde toch. Mijn mobiele telefoon bleek bij thuiskomst toch nog in het ateliertje te liggen. De Turkse man was met mijn telefoon naar zijn buurvrouw gegaan en zij had mijn moeder opgebeld. Mijn moeder keek er niet van op.
De volgende dag verscheen ik dan ook met een rood hoofd in het ateliertje. Met een brede grijns op zijn gezicht overhandigde de man mij mijn telefoon. 'Die chaotische tieners ook altijd' moet hij wel gedacht hebben. Ik bedankte hem vriendelijk en ging weer naar huis.
De week erna was mijn jasje klaar en kon ik hem ophalen. Ik parkeerde mijn fiets voor de deur en kwam voor de zoveelste keer het naaiatelier binnen. De man en ik kenden elkaar inmiddels een beetje en we lachten om het voorval. Tijdens het afrekenen grapte ik dat ik voor de zekerheid nog even zou checken of ik mijn mobiel wel had en de man grapte mee.
Ik betaalde, draaide me om en liep richting de deur.

'Uh, wacht even', zei de man terwijl hij een voorwerp van de toonbank omhoog hield.
'Is dit jouw sleutel?'