De Kleren-Turk

Midden in ons kleine dorpje staat een piepklein atelier, een naaiatelier. Het wordt gerund door een Turkse man die gebrekkig Nederlands spreekt. De man is ontzettend aardig, gigantisch klantvriendelijk en levert voortreffelijk vakmanschap. Vandaar dat ik, als onnozele tiener die niets weet van handwerken, eens langs ging bij deze sympathieke man om mijn jasje te laten repareren.
Toen de Turkse man mij voorstelde om het jasje even aan te doen zodat hij de spelden op de juiste plek kon steken, nam ik uit voorzorg mijn mobiel uit de zak van het jasje. Ik ken mezelf, het zou niet de eerste keer zijn dat ik iets zou laten liggen.
Maar wat ik wilde voorkomen gebeurde toch. Mijn mobiele telefoon bleek bij thuiskomst toch nog in het ateliertje te liggen. De Turkse man was met mijn telefoon naar zijn buurvrouw gegaan en zij had mijn moeder opgebeld. Mijn moeder keek er niet van op.
De volgende dag verscheen ik dan ook met een rood hoofd in het ateliertje. Met een brede grijns op zijn gezicht overhandigde de man mij mijn telefoon. 'Die chaotische tieners ook altijd' moet hij wel gedacht hebben. Ik bedankte hem vriendelijk en ging weer naar huis.
De week erna was mijn jasje klaar en kon ik hem ophalen. Ik parkeerde mijn fiets voor de deur en kwam voor de zoveelste keer het naaiatelier binnen. De man en ik kenden elkaar inmiddels een beetje en we lachten om het voorval. Tijdens het afrekenen grapte ik dat ik voor de zekerheid nog even zou checken of ik mijn mobiel wel had en de man grapte mee.
Ik betaalde, draaide me om en liep richting de deur.

'Uh, wacht even', zei de man terwijl hij een voorwerp van de toonbank omhoog hield.
'Is dit jouw sleutel?'