Voedsel

Vanochtend at ik beschuit met muisjes, roze wel te verstaan. De leraar Frans was opa geworden.
Vanmiddag at ik droge cake, op de begrafenis van G's oma. Hij was niet lekker.
Vanavond at ik kip.
Met sla en krieltjes.

Voetgangers in steden lopen steeds sneller

Uitgegeven:	2 mei 2007 13:33
Laatst gewijzigd:	2 mei 2007 15:25

http://www.nu.nl/

LONDEN - Voetgangers over de hele wereld hebben de laatste tien jaar hun tempo gemiddeld met 10 procent opgeschroefd. Dit blijkt uit een studie naar voetgangers in grote steden door psychologen aan de Universiteit van Hertfordshire in Groot-Brittannië.

Volgens de onderzoekers is de toegenomen haast van mensen een gevolg van e-mail, sms en de steeds grotere druk om 24 uur per dag beschikbaar te zijn.

Wow Ö! Dit kwam ik vandaag tegen. Ik was er best van onder de indruk.

Moet ik dit nou positief of negatief zien?

Kabelbeestjes

Vandaag kreeg ik een blogverzoek. Mijn vader en broer zaten zich na het eten op te vreten over het feit dat oortelefoon-kabeltjes altijd, maar dan ook altijd, in de war raken en er zonder vrouwelijke hulp ook niet meer uit de war komen. Ik moest er maar een blog aan wijden.
Prima, want ze zijn aan het juiste adres. Ik ben heel verstandig en weet overal wel wat van af. Maar dit onderwerp, dit onderwerp is mij al helemaal bekend. Ik heb namelijk een tweede graads diploma kabel-knup-theorie. Jazeker, dat is een universitaire studie. Jazeker, daar heb ik mij in gespecialiseerd.
Toevallig zit het allemaal net even iets anders dan de meeste technici denken. Er zit een gecompliceerde theorie achter en niet iedereen is ervoor weggelegd dat te begrijpen. Ik wel. Ik heb een tweede graads diploma kabel-knup-theorie.
En zoals ik al zei, zit het allemaal net even iets anders dan de meeste technici denken. Het komt niet door de dunne, kwetsbare kabeltjes. Het komt niet door het niet netjes opbergen. Het komt al helemaal niet door staticiteit, magnetische straling en al dat soort onzin. Nee, de kabeltjes bestaan uit twee dingen. Één: het plastic omhulsel en twee: miljarden kabelbeestjes. Kabelbeestjes? Ja, kabelbeestjes. Dat zijn hele kleine beestjes die bestaan uit flupsjes en uit kloddertjes. Ze hebben bovenop hun kopje twee schattige oortjes.
Maar het probleem onstaat als volgt. De kabelbeestjes waren voordat er kabeltjes van gemaakt werden, altijd met z'n tweeen, één links en een rechts. Het rechtse kabelbeestje en het linkse kabelbeestje houden heel veel van elkaar en geven elkaar het liefst de hele dag door een dikke knuffel. Helaas werden de kabelbeestjes verwerkt tot kabeltjes. De linkse kabelbeestjes in het linker oortelefoon-kabeltje, en het rechtse kabelbeestje in het rechter oortelefoon-kabeltje. Als de oortelefoontjes worden gebruikt, zijn de beestjes gescheiden en missen ze elkaar. Zodra ze de kans krijgen kruipen ze naar elkaar toe en geven ze elkaar een dikke knuffel. Als miljarden kabelbeestjes dat tegelijk doen, kan het zijn dat de kabels een beetje in de war komen.
Het is heel simpel. Niet alles is heel ingewikkeld. Maar, je kunt er rustig op vertrouwen dat het waar is wat ik zeg. Ik heb namelijk een tweede graads diploma kabel-knup-theorie. Zo zit het en niet anders.

Foutmelding

Het ene moment was Wilmine nog vrolijk om half  zeven 's ochtends haar project op de laptop aan het afmaken en het volgende moment zat ze geschokt, beledigd en bang achter diezelfde computer. Zoiets had ik nog nooit mee gemaakt. De rest van de dag had ik buikpijn.

Om 6 uur was ik opgestaan, ik moest mijn project nog afmaken. Het moest twee uur later ingeleverd worden. De avond ervoor kon ik simpelweg mijn ogen niet meer open houden. Ik maak wel vaker gebruik van de vroeg-opstaan-techniek. Meer uit noodzaak dan vrijwillig. Maar alles liep op rolletjes en ik kon het ieder moment gaan uitprinten. Alleen nog even een plaatje.

Google, typ typ typ, tweede wereld oorlog, typ typ typ, holocaust, typ typ typ. Je weet hoe makkelijk dat gaat. En enkele seconden later vond ik de geschikte foto. Een mooie foto. Dus ik klik op de rechter muisknop. Kopiëren, plakken.

BAM! Virus.
Spyware wordt geinstalleerd. Foutmelding. De virusscanner heeft verdacht materiaal gevonden. Status: gevaarlijk. Foutmelding. U dient de hardware te verwijderen. Remove all. Mission unaccomplished. De scanner heeft gevaarlijke software gevonden. Foutmelding. Remove all. Gevaarlijk. Remain unprotected? Spyware breaks into your social network. Gevaarlijk.

En ik, als computerdummie, werd helemaal gek. Als een idioot begon ik op 'remove all' te rammen. Maar niets hielp. Mijn ogen werden steeds groter en wijder en mijn mondhoeken begonnen naar beneden te hellen. En rammen en rammen, maar de foutmeldingen bleven zich opstapelen.

Wat heb ik nu weer gedaan? En het is niet eens mijn laptop! Shit! Shit! En uiteindelijk dan maar: PAAAAAAP!'

Mijn vader heeft hem maar meegenomen naar de docter. Daar krijgt hij medicijnen en wordt zijn bloeddruk naar beneden geholpen. Voorloping geen zout en drop meer voor die arme laptop.

Zucht. En het enige wat ik deed is een plaatje aanklikken. Zucht. Ja, pap, ik weet hoe voorzichtig ik moet zijn op het internet. Zucht. Ik heb de schok nog steeds niet verwerkt.

Twee kleine gedichtjes

Een etentje bij de Italiaan

Toen ik net de bestanden van mijn computer doorkeek, vond ik dit. Een filmpje voor de verjaardag van een vriendin. Zucht, ja. De goeie ouwe tijd. Ik geloof dat we dit twee jaar geleden gemaakt hebben. Toen haalden we nog alles uit de kast wanneer iemand jarig was. Echt alles. Ik kan het me het nog wel herinneren. De ene keer een lachwekkend gedicht, de andere keer een zelfgemaakte en live uitgevoerde rap en daarna had vriendin J. het geluk dat de enige echte toppers speciaal voor haar een optreden kwamen weggeven.
Tja, toen hadden we nog tijd. Toen hadden we nog de tijd om van iemands verjaardag echt een feestje te maken. Nu zitten we allemaal helemaal vol. We hebben het veel te druk. Toch jammer...

(Als je je afvraagt wat die pizza en die ober met het nummer te maken hebben, dan heb ik de verklaring. Haar cadeau was een etentje bij de Italiaan!)

U got mail

Wilmine is op dit moment even niet aanspreekbaar.
Probeer het later opnieuw of spreek een bericht in na de piep.
pieeeeeeeeeeeep.

Een witte broek? Dat kan toch overal bij!

Deze week houd ik me, naast het dagelijkse huiswerk dat op dit moment veel overhoringen, werkstukken en andere dingen die veel tijd innemen inhoudt, bezig met precies twee dingen.

Het eerste is: ik probeer mijzelf in twee maanden tijd gitaar te leren spelen. In twee maanden? Ja, ik verklaar mezelf ook voor gek. Het is trouwens wel goed voor me dat er een tijdsdruk achter zit. Ooit was ik er aan begonnen, maar dan knapt één van de vijf snaren en blijft de gitaar in één van de vier hoeken van je kamer staan. Nu zit er tenminste druk achter en dat betekent, in mijn geval, dat ik het dan vaak wel doe.

Nu vragen jullie je natuurlijk af waarom ik wanhopig in twee maanden tijd gitaar probeer te leren spelen. Nou, dat zit als volgt. Ik schaam me trouwens dat ik jullie dit nooit eerder heb verteld, maar op de een of andere manier vond ik dat erg lastig. Ik ga namelijk van de zomer met een groep van 22 jongeren naar Oekraïne. Daar gaan we in drie weken tijd een school afbouwen en kinderprogramma's verzorgen. Heel erg leuk, maar ook heel spannend omdat ik de benjamin van het hele stel ben. Vorig weekend hebben we de groep ontmoet en heel veel informatie gekregen. Uit het voorstel-rondje bleek dat niemand gitaar speelde. En wat is nou een kampvuur zonder gitaar? Wat is nou zingen zonder begeleiding? Dat is als een kop zonder schotel, een fles zonder dop, een bloem zonder kleur en een taart zonder slagroom. Dus bood ik me maar aan om het te gaan leren. Ik was er toch ooit al eens aan begonnen.

Het tweede waar ik mij ook al de hele week mee bezig hou is de vraag: 'Wat kan ik in hemelsnaam combineren met mijn nieuwe witte broek?' Ik weet het, het is niet heel diep, maar het blijft me maar achtervolgen. Hebben jullie dat ook wel eens? Ik heb een nieuwe, witte broek gekocht (nee, ik had inderdaad nog geen witte broek) en ik weet 'for flips sake' niet wat ik er boven aan moet trekken. Zo irritant. Vooral als je advies vraagt aan een aantal mensen en je vervolgens bij iedereen hetzelfde antwoord krijgt: 'Een witte broek? Dat kan toch overal bij!' Aargh! Zucht, maar bij wat dan? Iemand ideeën? Dan kan ik dat hoofdstuk tenminste afsluiten en me eindelijk weer bezig houden met nuttige dingen.

Voor de rest is het erg leeg in mijn hoofd, heb ik een slaaptekort en een erg hoog vervelings-gehalte. En dat terwijl ik zat belangrijke dingen heb om te doen. Vandaar dat ik de komende tijd ook niet zoveel zal bloggen.

Ik tel maar af naar de vakantie. Dan bloei ik vast weer op.

Een sprookje naar mijn eigen hand

Vandaag waren we met school naar De Efteling. Als culturele activiteit voor CKV. Gelukkig maar dat men dit als culturele activiteit beschouwd, anders zaten we de hele dag in een museum. Het was een gezellige dag. De sfeer in zo'n park is altijd betoverend. Natuurlijk moesten er wel wat opdrachten over gemaakt worden. Één daarvan was: schrijf je eigen sprookje. Omdat ik altijd wel in ben voor schrijven, ben ik maar meteen aan de slag gegaan.

(Ps. Iemand die het sprookje herkend in een totaal ander verhaal?)

Er was eens een oude man. De man had een lang leven geleid maar was nooit gelukkig geweest. Hij had geen vrouw en kinderen of iets anders dat hem gelukkig maakte. Nu hij niet lang meer te leven had, zei hij tegen zichzelf: 'kom, ik ga opzoek naar geluk.' De oude man hoefde niet lang te zoeken. Toen hij 's nachts in een diepe slaap was, kreeg hij in een droom bezoek van een goede fee. 'Ik kan je gelukkig maken', zei de goede fee. 'Morgen zal ik je dorpje bezoeken. Ik zal je helpen, mits je me zult herkennen voor klokslag 12 vannacht.'

De volgende morgen stond de oude man opgewekt op. Hij begon de dag aan tafel en bedacht zich hoe je een goede fee zou kunnen herkennen. 'Een toverstaf! Een toverstaf, dat zeker. Een licht blauwe jurk en vleugeltjes!'

De man ging enthousiast de deur uit en keek overal in het dorpje of hij de goede fee zag. Maar hij zag haar niet. Aan het eind van de straat zat een bedelaar. 'Heeft u misschien iets over voor een arme man? Dan kan ik vanavond brood kopen!' Maar de oude man deed net of hij hem niet zag.

Een klein meisje kwam naar hem toe. 'Meneer, zei ze, kunt u misschien even mijn veters strikken? Ze zijn los gegaan en straks val ik er nog over!' Maar de oude man liep stug door. Hij had geen tijd. Hij moest de goede fee vinden.

Even later kwam er een jongeman op hem afgestapt. 'Pardon' zei de jongeman, 'ik ben verdwaald.' 'Kunt u mij de weg wijzen?' Ik ben zelf ook hard opzoek', zei de meneer nors, en hij liep verder.

Het was ondertussen al avond gevonden. De oude man zat thuis. Nergens kon hij de fee vinden. Hij had haar niet herkend. Hij had nog maar 6 uur voor middernacht. 'Kom, dacht de man, ik ga nog één keer het dorpje rond. En in het duistere van de nacht zocht de man naar de fee voor zijn geluk.
De smid kwam naar buiten rennen. 'O, goed dat ik u zie! Ik heb zoveel opdrachten gekregen vandaag, dat ik in mijn eentje nog uren bezig ben. Mijn vrouw ligt ook ziek op bed, ze heeft verzorging nodig! Zou u me alstublieft een handje willen helpen? Vier handen werken sneller dan twee.' Maar de oude man was moe en had andere dingen aan zijn hoofd. Hij wentelde de vraag af en ging teleurgesteld naar huis, naar bed.

Eenmaal in slaap kwam de fee opnieuw. 'Je hebt me niet herkend', zei de fee. 'Toen ik je als bedelaar om een kleinigheid vroeg ben je me voorbij gelopen. Toen ik als klein meisje naar je toe kwam, heb je me niet geholpen. Toen ik als jongeman je de weg vroeg, had je het te druk met je eigen geluk, en toen ik je als smid vroeg om te helpen, was je te moe en te teleurgesteld. Door je eigen geluk boven dat van anderen te stellen heb je het jouwe verspeeld. Ik zal je niet gelukkig maken.'

De oude man stond de volgende morgen op en dacht na over de woorden van de fee. Hij had zijn lesje geleerd, voortaan was hij behulpzaam en hartelijk voor de mensen. Het kleurde zijn leven, en hij leefde nog lang en gelukkig.

Istanbul

Vorig jaar in de meivakantie was ik in Istanbul. Ik denk er nog vaak aan terug. Het was echt prachtig en het heeft een enorme indruk op me gemaakt. Het was voor het eerst dat ik in een totaal andere cultuur terecht kwam. Al is Istanbul voor oosterse begrippen al aardig verwesterd. Men kan zeggen over Turkse mensen wat men wil, maar ik heb nog nergens in de wereld zulke aardige en gastvrije mensen ontmoet. De muziek, de kleuren, de geuren, de moskeeën (wauw, wat zijn die mooi aan de binnenkant), de gebouwen, de mensen, alles was indrukwekkend.

( Foto's zijn gemaakt door mijn lieve moeder)

Ons huis is leeg

Ons huis is leeg. Helemaal leeg.
Geen bank, geen tafel, geen tv.
Niks.
Één voor één zag ik alles verdwijnen.
Langzaam breiden de muren zich uit, werden ze kaal en wit.
Werd de vloer lang en eindeloos.
Geen kunst meer te bekennen.
Geen schilderijen, geen muziek.
Geen herinneringen meer te bekennen, geen foto's meer aan de muur of op de kast.
Want de kast is weg.
Geen licht meer te bekennen, geen lampen, geen kaarsen.
Overdag wel, dan wel.
Dan heeft de zon alle vrijheid om met de leegte in de kamer te spelen.
De ramen zijn akelig kaal.

Het is leeg, heel leeg.
Eerst vond ik het leuk.
Toen bleef als laatste mijn piano over.
Simpelweg omdat hij te zwaar was.
Toen deed ik de klep open en schoof ik hem van de muur.
En begon ik te zingen.
Wat een heerlijk geluid, de echo bevestigde dat.
Maar nu is ook de piano weg.



Mijn ouders geven de kamer de zeldzame opknapbeurt, haha! Alles wordt gesaust en geverft. En de vloer word gelakt. Het hele huis staat vol gestouwd met spullen. Het eind van de schuur is niet meer te zien.
Rustig maar, ik ga echt niet verhuizen.

De juiste trein vinden blijft moeilijk

Nooit als ik en mijn vriendinnen gaan shoppen halen wij rustig de trein. Óf we moeten rennen, óf we missen de trein op één minuut. Deze keer, vrijdag 6 mei, was de hele dag al opvallend rustig verlopen. Niemand was ook maar even zijn portemonne of tas kwijtgeraakt en iedereen had tot mijn grote verbazing genoeg saldo.
Er moest aan het eind van de dag wel iets mis gaan. Ik was op mijn hoede, hield alles in de gaten en had als het ware ogen in mijn achterhoofd. Één verslapping van de aandacht zou een chaos veroorzaken.
Natuurlijk kwam dat moment. Blij als ik was dat we ongedeerd (natuurlijk wel een half uur te vroeg) op het station aankwamen, bovendien op het goede perron, nam ik even pauze. De trein kwam aanrollen. Dat gebeurd wel vaker. En met onze moeie benen was het heerlijk om alvast een plekje in de lege trein te zoeken. Een erg lege trein. Te leeg, nu ik er achteraf over nadenk. Nietsvermoedend waren we druk aan het praten.
Even later werden we opgeschrikt. De trein begon te rijden. Twaalf minuten te vroeg. We snapten er niets van. Maar het was de goede trein, dat wisten we zeker. Vriendin E. hield het niet meer. Bang als ze was stelde ze zich de ergste rampscenario's voor. 'We worden ontvoerd! Gekidnapt! Straks zit er een bom in!'
Enkele onzekere minuten later kwam er een man aanwandelen. Vriendin E. werd gek. 'O gut, daar heb je hem! Nou zullen we het beleven!'
Met grote ogen en een kloppend hart zagen wij de man naderen. 'Waar moeten jullie naartoe?' vroeg de man met het gele reflecterende jack. 'Richting Zwolle' zeiden wij. 'O' zei de man. 'Op deze manier kom je daar niet.' En er volgende een gemeen lachje (het kan ook zijn dat ik me dat ingebeeld heb)...
'Dit treinstel is namelijk defect! We rijden hem naar zijn standplaats. Ik heb het heel vaak omgeroepen!'
We kwamen niet meer bij. We lagen helemaal dubbel. Om de beurt moesten we naar adem happen. Alle spanning kwam eruit.
Vervolgens heeft de alleraardigste meneer speciaal voor ons opnieuw toestemming aangevraagd om het station binnen te komen.  Een paar minuten later reden we dan ook weer terug. Vijf personen in een immense trein.
Toen we uitstapten en de aardige meneer bedankten, hoorden we nog net omroepen: 'Wegens omstandigheden heeft de stoptrein naar Zwolle tien minuten vertraging.'

Kattengejank

Afgelopen dagen heb ik even niets van me laten horen. Ik had namelijk nogal een druk programma. Ik zal maar gewoon bij het begin beginnen, anders raak ik in de war.

Donderdag 5 mei bevond ik mij in Zwolle. Met een groep van 13 man gingen we naar het bevrijdingsfestival. Ik was er nog nooit geweest, dus ik was erg benieuwd. Een paar overenthousiaste vriendinnen (no offence J. en H.) die bang waren dat we er door de drukte niet in zouden komen vonden het nodig de trein van half tien te nemen. Voor dat het festival begon zaten wij dus al in alle rust en eenzaamheid op ons plekje.
Wel ben ik erachter gekomen dat een aantal dingen handig zijn om te onthouden. Neem een kleedje mee. Het gras was platgetrapt, afgebroken en verdroogt en vormde een sereen bedje van hooi. Tweede ding om te onthouden: geen legging aan doen. Aan het eind van de dag had ik een hooibroek. Kloppen hielp niet meer. Ik vond het hooi thuis overal terug. Echt overal...
Zo'n kleedje, als derde ding, is trouwens ook handig als herkenningspunt. Mits je hem op de zelfde plek laat liggen. De mensenmassa was zo groot dat je niemand meer terug kon vinden. Nu hoefde je alleen maar als een 'einzelgänger' naar de grond te staren en je had je thuisplaat zo gevonden. Genoeg geld is ook handig trouwens. Ik had tien euro mee. Dat moet genoeg zijn, dacht ik iets te optimistisch. Voor tien euro kon je precies vier muntjes kopen. Dat zijn vier glazen sinas. En je moet ook nog eten, want wij zaten er al vanaf half tien 's ochtends. Gelukkig was er een 'actie' en kon je tien lege bekers inleveren voor één munt. Niet moeilijk te raden dus dat ik de hele dag als een schooier naar lege bekers liep te azen. Een mens moet toch eten.
Maar het was leuk. De sfeer was leuk, de verschillende mensen waren leuk, de artiesten waren leuk. Danny de Munk, Destine, Racoon, Jaqueline Govaert en Ilse de Lange , ik heb ze allemaal in het echt gezien. Het meest onder de indruk was ik nog wel van Katzenjammer. Ik had nog nooit van ze gehoord. Maar wat waren ze leuk. Het waren vier knotsgekke vrouwen uit Noorwegen die er 'ridiculous' uit zagen en om het nummer wisselden van instrument. Erg knap.
Zwolle, tot volgend jaar!

Wilmine op rolschaatsen

Afgelopen weekend was ik op familieweekend. Dat betekent eens in de vijf jaar met vijf gezinnen in een groot huis.Veel gezelligheid, weinig slapen en lachen tot je erbij neervalt. Natuurlijk vierden we ook koninginnedag. De vrijmarkt in Nijmegen was enorm, we keken onze ogen uit. En kijk nou wat Wilmine daar voor € 2,50 op de kop wist te tikken!

Dus ik terroriseer nu het huis op mijn nieuwe rolschaatsen! Yeeey!