Ach ja, herkenbaar? Je moet toch wat.
Frits de zebra en Het wilmine-portret (ja ik ben het echt) zijn gemaakt door de fabulous Rozemarijn.
Dus alle eer aan haar. (http://www.rozemarijn-zijnisfijn.blogspot.com/)
maandag 28 februari 2011
zondag 27 februari 2011
Viesvuilpleurisgraftakkenweer
Bah, bah, hè bah. Iel. Vies. Ik haat de nederlandse net-niet-seizoenen. Want net-niet, dat is het. Het is het altijd net even niet. Net niet. Hoe ze (wie 'ze' dan ook zijn) het ook proberen, het wordt het net niet. Nooit. Altijd een net-niet winter. We hebben ongeveer 1 maand winter, en na deze maand is er niks. Een leegte. En die leegte vullen ze op met regen. Regen, regen, regen. Hetzelfde verhaal in de zomer, even is het lekker, maar dan weer die regen. En ook in de herfst. Al bestaat die meestal geheel uit regen. Goh, depressieve maand. Het is de net-niet-maand. Ook in de lente trouwens. Hoopvolle verwachtingen, maar altijd loopt het uit op net-niet. Net even niet.
Zo ook vandaag. Man wat een weer. Grijze lucht, woeste winden, bedruppelde ramen en regen. Ik hou niet van regen. Absoluut niet. De lucht is grauw, de stemming is grauw en de mensen zijn grauw. En chagerijnig (inclusief ik, maar dat had je vast al gemerkt). Bovendien ben ik een gezonde, nuchtere, hollandse meid. En gezonde, nuchtere, hollandse meiden, doen alles op de fiets. Alles op de oude vertrouwde opoe-fiets. En fietsen en regen in geen goede combi.
En dat moet ik nogal vaak, aangezien ik alles op de fiets doe. Het liefst blijf ik gewoon de hele dag binnen tijdens zulk vies, net-niet weer. Want je haar gaat pluizen, en je plakt overal aan elkaar. Je broek aan je benen, je mouw aan je armen, je haar aan je voorhoofd en in je oog. Je make-up loopt uit, je sopt in je sokken en het is koud. Koud, koud, koud.Bah, hè bah, ik haat het nederlandse net-niet weer.
vrijdag 25 februari 2011
Writersblock
Okee, help. Ik zit nu achter de laptop en voor het eerst in 25 blogdagen (want ja, zo kort -of lang, het is maar hoe je het bekijkt- ben ik nu al bezig) heb ik geen inspiratie. Gewoon niks. Het is zo leeg in mijn hoofd dat er ieder moment zo'n western-struikje voorbij kan komen rollen. Ooit had ik dit wel verwacht natuurlijk. Ooit. Er moet een keer komen dat je niets meer weet om over te schrijven. Uitgeschreven. Een 'writersblock' heet dat in de wereld van de professionals. Gewoon omdat je alles al hebt gehad. Maarja, ik heb nog lang niet alles gehad! En ik zolang ben ik nou ook weer niet bezig. Zo wanhopig ben ik nou ook weer niet. Maar toch, dit had ik niet zien aankomen. Zo onverwacht.
- Gut de inspratiegolf is al aangekomen, maak je geen zorgen, ik kan alweer uren schrijven-
Ik weet meestal al de dag van tevoren al waar ik over ga bloggen. Alles is voorgekauwd en herkauwd. Zelfs de titel. Voordat ik begon met deze blog heb ik zelfs een heel lijstje met onderwerpen gemaakt. Steeds als me iets te binnen schoot zette ik het gauw bij het rijtje. Die heb ik ook vaak zat gebruikt. Als er niets bijzonders, grappigs, leuks, verontrustends, frustrerends of hysterisch gebeurd is op de betreffende dag, kies ik gewoon wat uit mijn lijstje. Heel handig.
Maar ook vandaag zat er niets bij waar ik tevreden mee was. En ook was er niets bijzonders gebeurd. Mijn ouders waren vandaag de hele dag wandelen, ik heb uitgeslapen, tv gekeken (Phineas en Ferb, ik ben gek op Phineas en Ferb) en wiskunde gemaakt. Dus er is inderdaad niks gebeurd om over naar huis te schrijven (wat een woordgrap! schud ik zo even uit mijn mouw). En om nou weer een blog te gaan schrijven over het feit dat ik alweer de hele middag allerlei ingewikkelde logaritmes en wortelfuncties heb opgelost, werd me iets te cliché. Dus dat doe ik ook niet.
Maargoed, nu is het hele waar-moet-ik-over-schrijven-probleem allang van de baan. Mijn post is alweer klaar. Man, wat gaat dat makkelijk. Gewoon even een aantal regels ouwehoeren over het feit dat je niks weet om over te schrijven, en je kunt jezelf een volwaardig blogger noemen. Hoera.
- Gut de inspratiegolf is al aangekomen, maak je geen zorgen, ik kan alweer uren schrijven-
Ik weet meestal al de dag van tevoren al waar ik over ga bloggen. Alles is voorgekauwd en herkauwd. Zelfs de titel. Voordat ik begon met deze blog heb ik zelfs een heel lijstje met onderwerpen gemaakt. Steeds als me iets te binnen schoot zette ik het gauw bij het rijtje. Die heb ik ook vaak zat gebruikt. Als er niets bijzonders, grappigs, leuks, verontrustends, frustrerends of hysterisch gebeurd is op de betreffende dag, kies ik gewoon wat uit mijn lijstje. Heel handig.
Maar ook vandaag zat er niets bij waar ik tevreden mee was. En ook was er niets bijzonders gebeurd. Mijn ouders waren vandaag de hele dag wandelen, ik heb uitgeslapen, tv gekeken (Phineas en Ferb, ik ben gek op Phineas en Ferb) en wiskunde gemaakt. Dus er is inderdaad niks gebeurd om over naar huis te schrijven (wat een woordgrap! schud ik zo even uit mijn mouw). En om nou weer een blog te gaan schrijven over het feit dat ik alweer de hele middag allerlei ingewikkelde logaritmes en wortelfuncties heb opgelost, werd me iets te cliché. Dus dat doe ik ook niet.
Maargoed, nu is het hele waar-moet-ik-over-schrijven-probleem allang van de baan. Mijn post is alweer klaar. Man, wat gaat dat makkelijk. Gewoon even een aantal regels ouwehoeren over het feit dat je niks weet om over te schrijven, en je kunt jezelf een volwaardig blogger noemen. Hoera.
woensdag 23 februari 2011
Pluk de dag
PLUK DE DAG
Vanochtend, na het ontbijt,
ontdekte ik, door mijn verstrooidheid,
dat het deksel van een middelgroot potje marmite
(het 4 oz net formaat)
precies past op een klein potje heinz sandwich spread
natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd
of het sandwich spread-dekseltje
ook op het marmite-potje paste
En jawel hoor: het paste eveneens
Vanochtend, na het ontbijt,
ontdekte ik, door mijn verstrooidheid,
dat het deksel van een middelgroot potje marmite
(het 4 oz net formaat)
precies past op een klein potje heinz sandwich spread
natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd
of het sandwich spread-dekseltje
ook op het marmite-potje paste
En jawel hoor: het paste eveneens
Cees Buddingh
maandag 21 februari 2011
Wiskundedag
Vandaag is het wiskundedag. Wiskundedag? Ja. Dat is één dag in de vakantie dat ik alleen met wiskunde bezig ben. Wilmine moet altijd, geen vakantie uitgezonderd, haar ontiegelijke achterstand wegwerken. Want een achterstand heeft ze altijd, een grote. Ze is namelijk niet zo heel erg goed in wiskunde. En dat is nog zacht uitgedrukt. Maarja, Wilmine moet wel haar examen halen, en vandaar altijd één dag in de vakantie : wiskundedag.
Deze week heb ik zelfs twee wiskundedagen. Of drie, dat ligt eraan. Ik moet namelijk nog een toets inhalen. Want ik was ziek. Want ik ben altijd op de verkeerde momenten ziek. Maar omdat ik een achterstand heb, moet ik eerst nog twee à drie à vier paragrafen maken. En dan nog leren. En dat is dan alleen van het vorige hoofdstuk. Want we zijn alweer bezig met een nieuw hoofdstuk. En daar heb ik ook nog een achterstand op, een grote. En die moet ik ook nog bijwerken.
Dus vandaar. Daarom gaat Wilmine niet vakantievieren maar wiskunde doen. En daar wordt Wilmine heel blij van. Want ja, wat is er nou leuker dan wiskunde?
(Sorry dat ik over mezelf schrijf in de derde persoon, maar dat maakt het wat onpersoonlijker. Als ik over mezelf schrijf in de eerste persoon komt het zo hard aan. Dan lijkt het of het ook echt over mij gaat. En ik wil niet de kans lopen in tranen uit te barsten omdat ik mijn vakantie doorbreng met mijn vriend wiskunde.)
Deze week heb ik zelfs twee wiskundedagen. Of drie, dat ligt eraan. Ik moet namelijk nog een toets inhalen. Want ik was ziek. Want ik ben altijd op de verkeerde momenten ziek. Maar omdat ik een achterstand heb, moet ik eerst nog twee à drie à vier paragrafen maken. En dan nog leren. En dat is dan alleen van het vorige hoofdstuk. Want we zijn alweer bezig met een nieuw hoofdstuk. En daar heb ik ook nog een achterstand op, een grote. En die moet ik ook nog bijwerken.
Dus vandaar. Daarom gaat Wilmine niet vakantievieren maar wiskunde doen. En daar wordt Wilmine heel blij van. Want ja, wat is er nou leuker dan wiskunde?
(Sorry dat ik over mezelf schrijf in de derde persoon, maar dat maakt het wat onpersoonlijker. Als ik over mezelf schrijf in de eerste persoon komt het zo hard aan. Dan lijkt het of het ook echt over mij gaat. En ik wil niet de kans lopen in tranen uit te barsten omdat ik mijn vakantie doorbreng met mijn vriend wiskunde.)
zondag 20 februari 2011
De roltrap-runtest
Kennen jullie haar nog? Gemma Glitter? Ja, jullie waren haar alweer vergeten hè? Nou ik niet!
Gemma Glitter... Zucht, de diva. Goeie ouwe tijden. Alles knalroze, lekker nep en zwaar over de top. Vooral het overdreven amerikaanse accent en natuurlijk, hoe kan het ook anders, de roltrap-runtest!
Hihi, wat een broekie hè, die Jim.
En oja, was het jullie al opgevallen dat Gemma Glitter ook sterk iets weg heeft van Cora van Mora ?
Gemma Glitter... Zucht, de diva. Goeie ouwe tijden. Alles knalroze, lekker nep en zwaar over de top. Vooral het overdreven amerikaanse accent en natuurlijk, hoe kan het ook anders, de roltrap-runtest!
Hihi, wat een broekie hè, die Jim.
En oja, was het jullie al opgevallen dat Gemma Glitter ook sterk iets weg heeft van Cora van Mora ?
vrijdag 18 februari 2011
Meest klantonvriendelijke winkel van Ermelo
Want ja, daar woon ik. Een suffig, klein dorpje dat niemand kent, maar ik heb het er hartstikke naar mijn zin. Als mensen vragen waar het ligt moet je er om een of andere reden altijd -het ligt vlak bij Harderwijk, u weet wel, van het dolfinarium- bij zeggen. Pff, alsof wij niet zoiets leuks in het dorp hebben waar gezinnen met jonge kinderen op de dinsdag in de vakantie heen gaan. Wij hebben toch de kanovijver!
Maargoed, wat ik er wel bij moet zeggen is dat ons gezellige ons-kent-ons dorpje toch wel een klein, belangrijk aspect mist. Namelijk een centrum. Leuke winkels. Want shoppen kun je hier niet. Echt niet. Op de kruidvat en de trekpleister na is er een...ja, uhm, niks eigenlijk. Dat zegt al genoeg denk ik.
Als meisjes van 10 vonden ik en mijn vriendinnen het natuurlijk super spannend om samen naar het dorp te gaan. En dan niks kopen, nee niks hoor. Want daar ga je je zuur verdiende (?) zakgeld niet aan uit geven natuurlijk. Dus daar liepen we dan altijd naar de spulletjes te kijken. En aanraken, en optillen en verplaatsen. Achja, zo zijn meisjes van tien denk ik dan. Maar er was één winkel waar wij absoluut niet welkom waren. Iedereen in Ermelo kent deze winkel. Absoluut zeker weten. Het gaat om de primera. En ja, ik schrijf het expres niet met een hoofdletter. Daar werden we altijd met de nek aangekeken, en als er geen andere klanten waren, moest je niet schrikken als de meneer en de mevrouw plotseling achter je stonden. Altijd werd je op de vingers gekeken met een blik van: ga alstjeblieft weg, zulke vervelende, probleemveroorzakende meisjes kunnen we hier niet gebruiken. En we waren niet eens vervelend en probleemveroorzakend! Één keer hebben ze het zelfs letterlijk gevraagd. Meneer en mevrouw 'Grumpy' vroegen ons of we weg wilden gaan. O, wat waren wij als meisjes van 10 boos. Met z'n allen bedachten we de meest verschrikkelijke dingen om de winkel in een kwaad daglicht te stellen. Één van die dingen was een affiche als waarschuwing voor anderen mensen op deur. Met de tekst: meest klantonvriendelijke winkel van Ermelo. Wat hadden we een lol.
Vandaag kwam mijn moeder met een leuk verhaal thuis. Ze was naar de primera geweest. 'Jij mocht die mensen niet hè? Jij had een hekel aan die winkel hè? Nou, goh wat ik daar vandaag heb meegemaakt!' Dus ik natuurlijk ontzettend benieuwd.
Morgen is mijn geliefde broer jarig en hij wordt 18. Dat moet natuurlijk wat bijzonders worden. Mijn broer houdt van voetbal, hij voetbalt zelf niet, maar hij kijkt altijd standaard Voetbal International op RTL7. Dus mijn moeder ging naar de primera om daar het VI tijdschrift te kopen. Ik snap absoluut niet waarom ze daar ooit heen zou gaan, maargoed, daar gaat het nu niet om. Toen ze daar was zag ze toevallig op het afgeprijsde-artikelen-tafeltje (is dat een woord?) een glas staan waar '18 gefeliciteerd' (of zoiets) op stond. Één euro, dus mijn moeder twijfelt niet en neemt hem mee. Bij de kassa aan gekomen, waar de stomme mevrouw achter de toonbank stond, vroeg mijn moeder vanzelfsprekend of het glas en het tijdschrift ingepakt konden worden. Vanzelfsprekend natuurlijk, het zijn immers (immers? immers, zozo) cadeautjes. Maar natuurlijk wilde mevrouw dat wel doen. Nouja, het tijdschrift wel. Dat wel. Natuurlijk. Maar het glas? Ja, nouja, dat hoorde bij de afgeprijsde artikelen. Tja, nouja, dat wilde ze eigenlijk liever niet doen. Nee want ja, 'waar vind je nou nog iets voor één euro?' zei ze tegen me moeder. (Dat zei ze echt ja) Dus ja, eigenlijk was dat niet bij de prijs inbegrepen. Maargoed, 'Ik zal met mijn hand over mijn hart strijken' zei ze tegen mijn moeder. Dus uiteindelijk pakte ze het glas toch maar wel in, met grote tegenzin, want eigenlijk had ze dat niet over voor een klant die een artikel van één euro kocht.
Fijn, dacht mijn moeder. Ach, wat fijn. Wat aardig van die vrouw dat ze dat glas toch nog even inpakt. En ja, nee, natuurlijk is het maar een artikel van één euro. Dus ja, wat aardig van die vrouw en wat fijn dat ze dat toch uiteindelijk nog deed. Wat attent!
NOT! Nee natuurlijk niet! Kom op zeg! Wat is dat nou! Even een glas in pakken voor je klant! Schandalig!
Ze zijn in al die jaren dus nog steeds niet veranderd. Ik had sterk de neiging alsnog dat affiche op de deur plakken. Want ze zijn met stip op één, geen twijfel over mogelijk, de meest klantonvriendelijke winkel van Nederland.
Donderdag is die lieve G. jarig. Ook achttien. Mijn moeder kwam met een top idee. We lagen helemaal plat van het lachen. Ik koop dat glas ook! Wat zou die vrouw doen als ik zeg dat het een cadeautje is?
Mm, het was de bedoeling dat dit een kort vehaal zou worden...
Maargoed, wat ik er wel bij moet zeggen is dat ons gezellige ons-kent-ons dorpje toch wel een klein, belangrijk aspect mist. Namelijk een centrum. Leuke winkels. Want shoppen kun je hier niet. Echt niet. Op de kruidvat en de trekpleister na is er een...ja, uhm, niks eigenlijk. Dat zegt al genoeg denk ik.
Als meisjes van 10 vonden ik en mijn vriendinnen het natuurlijk super spannend om samen naar het dorp te gaan. En dan niks kopen, nee niks hoor. Want daar ga je je zuur verdiende (?) zakgeld niet aan uit geven natuurlijk. Dus daar liepen we dan altijd naar de spulletjes te kijken. En aanraken, en optillen en verplaatsen. Achja, zo zijn meisjes van tien denk ik dan. Maar er was één winkel waar wij absoluut niet welkom waren. Iedereen in Ermelo kent deze winkel. Absoluut zeker weten. Het gaat om de primera. En ja, ik schrijf het expres niet met een hoofdletter. Daar werden we altijd met de nek aangekeken, en als er geen andere klanten waren, moest je niet schrikken als de meneer en de mevrouw plotseling achter je stonden. Altijd werd je op de vingers gekeken met een blik van: ga alstjeblieft weg, zulke vervelende, probleemveroorzakende meisjes kunnen we hier niet gebruiken. En we waren niet eens vervelend en probleemveroorzakend! Één keer hebben ze het zelfs letterlijk gevraagd. Meneer en mevrouw 'Grumpy' vroegen ons of we weg wilden gaan. O, wat waren wij als meisjes van 10 boos. Met z'n allen bedachten we de meest verschrikkelijke dingen om de winkel in een kwaad daglicht te stellen. Één van die dingen was een affiche als waarschuwing voor anderen mensen op deur. Met de tekst: meest klantonvriendelijke winkel van Ermelo. Wat hadden we een lol.
Vandaag kwam mijn moeder met een leuk verhaal thuis. Ze was naar de primera geweest. 'Jij mocht die mensen niet hè? Jij had een hekel aan die winkel hè? Nou, goh wat ik daar vandaag heb meegemaakt!' Dus ik natuurlijk ontzettend benieuwd.
Morgen is mijn geliefde broer jarig en hij wordt 18. Dat moet natuurlijk wat bijzonders worden. Mijn broer houdt van voetbal, hij voetbalt zelf niet, maar hij kijkt altijd standaard Voetbal International op RTL7. Dus mijn moeder ging naar de primera om daar het VI tijdschrift te kopen. Ik snap absoluut niet waarom ze daar ooit heen zou gaan, maargoed, daar gaat het nu niet om. Toen ze daar was zag ze toevallig op het afgeprijsde-artikelen-tafeltje (is dat een woord?) een glas staan waar '18 gefeliciteerd' (of zoiets) op stond. Één euro, dus mijn moeder twijfelt niet en neemt hem mee. Bij de kassa aan gekomen, waar de stomme mevrouw achter de toonbank stond, vroeg mijn moeder vanzelfsprekend of het glas en het tijdschrift ingepakt konden worden. Vanzelfsprekend natuurlijk, het zijn immers (immers? immers, zozo) cadeautjes. Maar natuurlijk wilde mevrouw dat wel doen. Nouja, het tijdschrift wel. Dat wel. Natuurlijk. Maar het glas? Ja, nouja, dat hoorde bij de afgeprijsde artikelen. Tja, nouja, dat wilde ze eigenlijk liever niet doen. Nee want ja, 'waar vind je nou nog iets voor één euro?' zei ze tegen me moeder. (Dat zei ze echt ja) Dus ja, eigenlijk was dat niet bij de prijs inbegrepen. Maargoed, 'Ik zal met mijn hand over mijn hart strijken' zei ze tegen mijn moeder. Dus uiteindelijk pakte ze het glas toch maar wel in, met grote tegenzin, want eigenlijk had ze dat niet over voor een klant die een artikel van één euro kocht.
Fijn, dacht mijn moeder. Ach, wat fijn. Wat aardig van die vrouw dat ze dat glas toch nog even inpakt. En ja, nee, natuurlijk is het maar een artikel van één euro. Dus ja, wat aardig van die vrouw en wat fijn dat ze dat toch uiteindelijk nog deed. Wat attent!
NOT! Nee natuurlijk niet! Kom op zeg! Wat is dat nou! Even een glas in pakken voor je klant! Schandalig!
Ze zijn in al die jaren dus nog steeds niet veranderd. Ik had sterk de neiging alsnog dat affiche op de deur plakken. Want ze zijn met stip op één, geen twijfel over mogelijk, de meest klantonvriendelijke winkel van Nederland.
Donderdag is die lieve G. jarig. Ook achttien. Mijn moeder kwam met een top idee. We lagen helemaal plat van het lachen. Ik koop dat glas ook! Wat zou die vrouw doen als ik zeg dat het een cadeautje is?
Mm, het was de bedoeling dat dit een kort vehaal zou worden...
donderdag 17 februari 2011
Gelukkig blijf ik een vrolijke meid
Zo. Zucht. Ik ben moe. Nogal moe. Gisteravond gala en het was hartstikke leuk. Heb samen met vriendin R. alvast onze bruiloftsdans geoefend. (Nee, verder geen genante toelichting, check het filmpje maar: http://www.youtube.com/watch?v=Vqiw-Kqtlr0) Wel ontiegelijk pijn aan mijn voeten nu. Maar na een hele avond op 9 cm hoge hakken lopen is dat ook meer dan normaal. Ik probeer maar zo veel mogelijk te zitten. Zoals nu, nu ik dit schrijf. Niet dat ik normaal wel lopend mijn blogs schrijf. Haha, het zou wat zijn. Mm rare gedachtekronkel dit.
Maargoed, ik lag dus om 1 uur in mijn bed. Want toen ik thuis kwam moest ik natuurlijk eerst douchen om het plastic uit mijn haar te spoelen. Mijn haar stond echt stijf van de haarlak. Had ik een pluk dubbelgevouwen, dan was hij zonder twijfel afgebroken. Bovendien moest ik mijn zwarte voeten weer wit wassen. Ja, na 2 uur schopt ongeveer ieder meisje haar schoenen wel aan de kant. Helaas had ik geen panty aan (inderdaad, ik kan daar niet zo heel goed mee overweg) en bleef al het vuil en alle resten bitterbal gezellig aan mijn tenen hangen. Douchen was dus nodig. Geloof me.
Vanochtend mocht ik er weer heerlijk vroeg uit. Ik had namelijk een toets economie in te halen. Nog uit de toetsweek van vijf weken geleden. Ik had het zoals zo vaak weer heerlijk getimed. Ik ben altijd ziek op belangrijke of extreem leuke dagen.
Maargoed, toen ik met de leraar een datum af ging spreken om de toets in te halen, had ik er met mijn duffe hoofd natuurlijk nooit aan gedacht dat als ik donderdag de toets zou gaan maken en woensdag het gala was, dat ik dan de toets moest maken op de dag na het gala (lange zin, wauw). Oeps. Dus ik ben de hele week al vroeg op om huiswerk te maken waar ik de vorige dag niet aan toe kwam omdat ik moest leren voor de toets op de dag na het gala. Zo ook vanochtend. 5:55 om precies te zijn. Ja, ik wordt er zelf ook bang van Alles bij elkaar heb ik 5 uur geslapen. Zucht. Gelukkig ging de toets goed. Gelukkig was het gala leuk.
Vanmiddag kwam ik thuis en ik liep naar boven. 'Okee', dacht ik, 'even, heel even liggen.' Vervolgens heb ik (per ongeluk?) tot half 6 geslapen. Ik weet niet of jullie dat ook hebben maar als ik 's middags slaap voel ik me daarna altijd zo chagerijnig en energieloos. Je zou toch zeggen dat dat andersom zou moeten zijn.
Achja, vanavond wie is de mol en daarna lekker slapen (ik kan me zó niét meer voorstellen dat ik vroeger een hekel had aan naar bed gaan), en morgen is het alweer vrijdag. Paar uurtjes les en daarna toneel. Shit, ik moet morgen al mijn tekst kennen! Nee hè! Weer 6 uur opstaan? Gelukkig blijf ik een vrolijke meid.
Maargoed, ik lag dus om 1 uur in mijn bed. Want toen ik thuis kwam moest ik natuurlijk eerst douchen om het plastic uit mijn haar te spoelen. Mijn haar stond echt stijf van de haarlak. Had ik een pluk dubbelgevouwen, dan was hij zonder twijfel afgebroken. Bovendien moest ik mijn zwarte voeten weer wit wassen. Ja, na 2 uur schopt ongeveer ieder meisje haar schoenen wel aan de kant. Helaas had ik geen panty aan (inderdaad, ik kan daar niet zo heel goed mee overweg) en bleef al het vuil en alle resten bitterbal gezellig aan mijn tenen hangen. Douchen was dus nodig. Geloof me.
Vanochtend mocht ik er weer heerlijk vroeg uit. Ik had namelijk een toets economie in te halen. Nog uit de toetsweek van vijf weken geleden. Ik had het zoals zo vaak weer heerlijk getimed. Ik ben altijd ziek op belangrijke of extreem leuke dagen.
Maargoed, toen ik met de leraar een datum af ging spreken om de toets in te halen, had ik er met mijn duffe hoofd natuurlijk nooit aan gedacht dat als ik donderdag de toets zou gaan maken en woensdag het gala was, dat ik dan de toets moest maken op de dag na het gala (lange zin, wauw). Oeps. Dus ik ben de hele week al vroeg op om huiswerk te maken waar ik de vorige dag niet aan toe kwam omdat ik moest leren voor de toets op de dag na het gala. Zo ook vanochtend. 5:55 om precies te zijn. Ja, ik wordt er zelf ook bang van Alles bij elkaar heb ik 5 uur geslapen. Zucht. Gelukkig ging de toets goed. Gelukkig was het gala leuk.
Vanmiddag kwam ik thuis en ik liep naar boven. 'Okee', dacht ik, 'even, heel even liggen.' Vervolgens heb ik (per ongeluk?) tot half 6 geslapen. Ik weet niet of jullie dat ook hebben maar als ik 's middags slaap voel ik me daarna altijd zo chagerijnig en energieloos. Je zou toch zeggen dat dat andersom zou moeten zijn.
Achja, vanavond wie is de mol en daarna lekker slapen (ik kan me zó niét meer voorstellen dat ik vroeger een hekel had aan naar bed gaan), en morgen is het alweer vrijdag. Paar uurtjes les en daarna toneel. Shit, ik moet morgen al mijn tekst kennen! Nee hè! Weer 6 uur opstaan? Gelukkig blijf ik een vrolijke meid.
woensdag 16 februari 2011
maandag 14 februari 2011
Google-account-vrije-reactie-toegang
-Kuch-
Beste fans! (applaus)
En daarmee bedoel ik mijn trouwe volger, mijn vriendinnen en andere toevallige blogvoorbijgangers.(applaus)
Vanavond heb ik mijn handen voor jullie in het vuur gestoken! (applaus)
Er werd veel geklaagd over het feit dat enthousiaste lezers hun reacties niet kwijt konden omdat ze geen google account hadden! (Luid instemmend gemompel en heftig ja-geknik)
Vanaf nu niet meer! Dat is verleden tijd! (verbazing alom, vervolgens: luid gejuich)
... (luid gejuich)
Stilte graag! -Kuch-
Iedere staatsburger van ons geliefde Nederland, wat zeg ik, ieder persoon over de hele wereld, heeft nu de vrijheid om naar gelang te reageren. (staande ovatie)
Ik raad jullie dat ook aan zeker van dit unieke recht gebruik te maken! (hysterisch gegil)
Tot ziens op mijn blog! Hoezéé! (De tent wordt afgebroken)
Beste fans! (applaus)
En daarmee bedoel ik mijn trouwe volger, mijn vriendinnen en andere toevallige blogvoorbijgangers.(applaus)
Vanavond heb ik mijn handen voor jullie in het vuur gestoken! (applaus)
Er werd veel geklaagd over het feit dat enthousiaste lezers hun reacties niet kwijt konden omdat ze geen google account hadden! (Luid instemmend gemompel en heftig ja-geknik)
Vanaf nu niet meer! Dat is verleden tijd! (verbazing alom, vervolgens: luid gejuich)
... (luid gejuich)
Stilte graag! -Kuch-
Iedere staatsburger van ons geliefde Nederland, wat zeg ik, ieder persoon over de hele wereld, heeft nu de vrijheid om naar gelang te reageren. (staande ovatie)
Ik raad jullie dat ook aan zeker van dit unieke recht gebruik te maken! (hysterisch gegil)
Tot ziens op mijn blog! Hoezéé! (De tent wordt afgebroken)
Stomme rot valentijn
Ik heb een pesthumeur. Maar dan ook echt een rothumeur. Ik ben boos, sjachrijnig en niet te genieten. Mijn wenkbrauwen doen bijna pijn van het fronsen. Niemand moet nu iets tegen me zeggen, want je kunt een snauw verwachten. Nee, ik ben niet ongesteld en nee, ik had geen depressieve valentijn. Mijn valentijn was eigenlijk nog best wel leuk. Ja, daar kan ik niet over klagen. Ik kreeg onverwachts toch nog een roos van G. Dat is ieder jaar weer een actie op school. Dan kun je voor drie euro een roos laten bezorgen naar je geheime liefde. Maar ik was echt verbaasd, hij zit namelijk niet meer bij mij op school. Hij heeft zijn zusje ingeschakeld om toch nog aan mij een roos te laten bezorgen. Lief hè?Aankomende woensdag heb ik een gala. Heel leuk allemaal, maar er moest natuurlijk ook een jurkje komen. Dus ik en vriendin J. heftig opzoek. En ja hoor, daar zag ik het allerleukste jurkje ooit. Ik zag mezelf er al helemaal in lopen. Ik was helemaal enthousiast en gelukkig.
Vandaag precies twee weken geleden heb ik het jurkje besteld. Hij kwam maar niet, en hij kwam maar niet. Ondertussen was het jurkje van vriendin J. al lang bezorgd. Ik vond het toch wel een beetje spannend worden. Vandaag heb ik dus maar eens gebeld. Kwam ik terecht op zo'n keuzemenu, met zo'n computerstem. 'Toets 1 als u wilt bestellen, toets 2 als u een pakje wilt laten bezorgen, toets 3 voor andere vragen. Dus ik, al lichtelijk geirriteerd, kies natuurlijk voor 3. 'Al onze medewerkers zijn op dit moment in gesprek. U kunt uw nummer achterlaten als u teruggebeld wilt worden. U kunt natuurlijk ook gewoon wachten.' En dat wachten is dan vanzelfsprekend onder het genot van een heerlijk, bloedirritant muziekje. Maar dat vertellen ze er niet bij. Uiteindelijk heb ik maar mijn nummer achtergelaten.
Net tien minuten geleden werd ik gebeld. Het jurkje is naar mij op weg. Hij kon ieder moment naar mij toe komen. 'O, vroeg ik, is dat dan vandaag of morgen?' 'O, nee mevrouw, dan moet u toch wel rekenen op een dikke week.'
Hij komt niet meer. Hij komt wel, maar niet op tijd. En wat heb ik er dan aan? Hoe kom ik nou ooit nog aan een leuk jurkje? Stomme rot dag, stomme rot valentijnsdag! Tssss.
Ik ga wel in een broek.
zondag 13 februari 2011
Hij moet verliefd zijn geweest toen hij dit schreef
Oei, dat scheelde niet veel. Ik was bijna naar bed gegaan zonder te posten. Dat had ik mezelf nooit vergeven. Oke, wel, ik ga het heus nog wel een keer vergeten of te druk hebben. Maargoed vandaag ben ik net op tijd.
Twee jaar geleden heb ik voor muziek gekozen in mijn vakkenpakket. Daar heb ik echt super veel van geleerd en ik vind het ook nog eens ontzettend leuk. Nu hebben we dit jaar voor muziek het eindexamenconcert. Ja, in de vijfde, heel onlogisch, ik moet namelijk tot zes atheneum. Laatst hoorde ik trouwens dat we volgend jaar weer moeten. Twee eindexamenconcerten dus. Nog onlogischer. Veel mensen begonnen diep te zuchten toen de lerares het vertelde, ik was juist blij. Ik vind dat soort dingen echt leuk.
Maar nou moest ik dus voor dat concert een muziekstuk kiezen. Een muziekstuk voor de piano. Man, wat heb ik me suf gezocht naar iets wat ontzettend mooi was (ik wil persé een wauw-effect) en wat ook nog eens mijn niveau had. Uiteindelijk heb ik iets gevonden. Ik vind het prachtig. Het is een wals van Chopin, klassiek dus. Een reactie onder het filmpje op youtube was: 'Chopin moet verliefd zijn geweest toen hij dit schreef.' Daar sluit ik me helemaal bij aan. Ben heel benieuwd wat jullie ervan vinden.
Twee jaar geleden heb ik voor muziek gekozen in mijn vakkenpakket. Daar heb ik echt super veel van geleerd en ik vind het ook nog eens ontzettend leuk. Nu hebben we dit jaar voor muziek het eindexamenconcert. Ja, in de vijfde, heel onlogisch, ik moet namelijk tot zes atheneum. Laatst hoorde ik trouwens dat we volgend jaar weer moeten. Twee eindexamenconcerten dus. Nog onlogischer. Veel mensen begonnen diep te zuchten toen de lerares het vertelde, ik was juist blij. Ik vind dat soort dingen echt leuk.
Maar nou moest ik dus voor dat concert een muziekstuk kiezen. Een muziekstuk voor de piano. Man, wat heb ik me suf gezocht naar iets wat ontzettend mooi was (ik wil persé een wauw-effect) en wat ook nog eens mijn niveau had. Uiteindelijk heb ik iets gevonden. Ik vind het prachtig. Het is een wals van Chopin, klassiek dus. Een reactie onder het filmpje op youtube was: 'Chopin moet verliefd zijn geweest toen hij dit schreef.' Daar sluit ik me helemaal bij aan. Ben heel benieuwd wat jullie ervan vinden.
zaterdag 12 februari 2011
Zingen op het station
Vandaag was ik met G, mijn lief, naar de bioscoop. We gingen in Amersfoort naar de bios, dus natuurlijk moest er even geshopt worden. Ik had een heleboel leuke dingen in het H&M gidsje gezien, en daar heb ik nu ook wat van in mijn kast hangen.Yeah, ik ben er helemaal happy mee!
De film die we gezien hebben is Sonny Boy, een hele mooie, maar wel aangrijpende film. Kwart voor vier begon de film. Je raad nooit hoe laat hij afgelopen was. Nee, nooit. Half zeven! Ik had niks door. Echt een aanrader.
Op de een of andere manier lukt het mij nooit om op de terugweg op tijd te zijn voor de trein. Altijd als ik aan kom lopen, is de goede trein net vertrokken. Nu was dat dus ook het geval. Balen, maar aan de andere kant ook wel weer leuk. Op het station lopen altijd zoveel leuke, verschillende mensen rond. We gingen zitten op een bankje. Het was half zeven geweest en achter ons zaten twee vrouwen uitgebreid een zak patat te eten. Niet eerlijk. Vooral niet als je al sinds twaalf uur niet hebt gegeten.
Even later kwam er een man voorbij lopen. Een hele normaal geklede, nette man. Niet iemand waarop je even je ogen zou laten rusten. Waardoor hij wel opviel, was omdat hij luid en duidelijk, hardop aan het zingen was. 'Er zijn duizenden liedjes, die mij zeggen...' Plots kreeg ik een of ander lyrisch gevoel over me heen. Misschien kwam het voorbij waaien, het tocht altijd zo op het station. 'Goh, wat leuk eigenlijk, hoe gezellig' zei ik tegen G. En ik verzonk even in gedachte.
Waarom doen mensen dat eigenlijk niet? Waarom gaan mensen niet zingen op het station als ze zich zo voelen? Waarom zou je je wat van andere mensen aan trekken? Moet je eens nagaan, hoe gezellig zou het wel niet zou zijn op het station, of in andere openbare gebouwen, als iedereen gewoon aan het zingen was. Gewoon het liedje wat je op dat moment in je hoofd hebt. En als er dan zich steeds meer mensen zouden aansluiten. En als er dan spontaan een soort koor zou onstaan. En als we in canon gingen. En als iemand dan zijn gitaar erbij zou pakken. Of weet ik veel, fluiten! Wat mij betreft fluiten! Hoe gezelllig zou dat zijn! Of dansen, jaa, dansen! Geen gehaaste, rennende mensen meer, maar dansende! Hoe gezellig zou dat zijn! Gewoon even een pirouetje draaien als je daar zin in hebt. Ik stond op het punt om op te staan en zelf het goede voorbeeld te gaan geven.
'Jemig', zei G.'die heeft wel een paar jointjes op.
Pats. En weg was mijn lyrische bui.
De film die we gezien hebben is Sonny Boy, een hele mooie, maar wel aangrijpende film. Kwart voor vier begon de film. Je raad nooit hoe laat hij afgelopen was. Nee, nooit. Half zeven! Ik had niks door. Echt een aanrader.
Op de een of andere manier lukt het mij nooit om op de terugweg op tijd te zijn voor de trein. Altijd als ik aan kom lopen, is de goede trein net vertrokken. Nu was dat dus ook het geval. Balen, maar aan de andere kant ook wel weer leuk. Op het station lopen altijd zoveel leuke, verschillende mensen rond. We gingen zitten op een bankje. Het was half zeven geweest en achter ons zaten twee vrouwen uitgebreid een zak patat te eten. Niet eerlijk. Vooral niet als je al sinds twaalf uur niet hebt gegeten.
Even later kwam er een man voorbij lopen. Een hele normaal geklede, nette man. Niet iemand waarop je even je ogen zou laten rusten. Waardoor hij wel opviel, was omdat hij luid en duidelijk, hardop aan het zingen was. 'Er zijn duizenden liedjes, die mij zeggen...' Plots kreeg ik een of ander lyrisch gevoel over me heen. Misschien kwam het voorbij waaien, het tocht altijd zo op het station. 'Goh, wat leuk eigenlijk, hoe gezellig' zei ik tegen G. En ik verzonk even in gedachte.
Waarom doen mensen dat eigenlijk niet? Waarom gaan mensen niet zingen op het station als ze zich zo voelen? Waarom zou je je wat van andere mensen aan trekken? Moet je eens nagaan, hoe gezellig zou het wel niet zou zijn op het station, of in andere openbare gebouwen, als iedereen gewoon aan het zingen was. Gewoon het liedje wat je op dat moment in je hoofd hebt. En als er dan zich steeds meer mensen zouden aansluiten. En als er dan spontaan een soort koor zou onstaan. En als we in canon gingen. En als iemand dan zijn gitaar erbij zou pakken. Of weet ik veel, fluiten! Wat mij betreft fluiten! Hoe gezelllig zou dat zijn! Of dansen, jaa, dansen! Geen gehaaste, rennende mensen meer, maar dansende! Hoe gezellig zou dat zijn! Gewoon even een pirouetje draaien als je daar zin in hebt. Ik stond op het punt om op te staan en zelf het goede voorbeeld te gaan geven.
'Jemig', zei G.'die heeft wel een paar jointjes op.
Pats. En weg was mijn lyrische bui.
donderdag 10 februari 2011
Verhaal zonder kloe
Jullie kennen vast wel die ene man. Je weet wel, die ene. Ik zal jullie even helpen herinneren.
De man van het achternichtje van mijn oma's buurvrouw heeft een kapper, de kapper op de hoek, weet je wel? Die kapper heeft wel eens mot met zijn bovenbuurman, hij woont namelijk op drie hoog. Zijn kat vecht de laatste tijd erg vaak met de hond van het vriendje van de dochter van die bovenbuurman, vandaar. Nou de afgelopen keer is het zo uit de hand gelopen. (die mot, niet het gevecht tussen de kat en de hond. Het dochtertje van de vrouw op de begane grond heeft namelijk een gave voor dieren en die komt dan vaak even tussenbeide om de boel te sussen.)
Maar goed, het was dus zo uit de hand gelopen dat ze naar de rechter zijn gestapt, dat is die man met die snor met die vrouw met haar en die handen. Ze wonen samen in dat huis bij die lantaarnpaal, naast die plek waar die stoep tegels zo scheef liggen. Ze zijn trouwens nooit getrouwd volgens mij. Maar dat is weer een ander verhaal, dat heeft te maken met een van de neven van die man met die snor, die volgens sommigen een of ander radicaal geloof aanhangt.
Maar om het even duidelijk te houden, we waren dus gebleven bij de rechter waar de kapper van de man van het achternichtje van mijn oma's buurvrouw en de bovenbuurman van de kapper van de man van het achter nichtje van mijn oma's buurvrouw heen waren gegaan om de hele ongelukkige zaak op te lossen.
Tijdens de rechtszaak in het rechtsgebouw van de gemeente, waar toen zo'n stennis over gemaakt is door de de tante van mijn beste vriendin (die vrouw met die tanden en dat bijzondere hondje), dat toen allemaal opgelost is door de wethouder met dat weinige haar en die bril met twee kinderen en een hond, ik geloof dat dat zelfs de zoon is van mijn oma, maar dat kan ik niet met zekerheid zeggen, is de advocaat van de kapper van de man van het achternichtje van mijn oma's buurvrouw huilend weggelopen. Nadat dat deze roddel als een lopend vuurtje het dorp door is gegaan, wat natuurlijk allemaal komt door de vrouw in het derde huis, in het zesde blok van de merelstraat (of was het nou de mussenlaan?). Ze kon haar mond weer eens niet houden en vertelde het aan de schoonzus van de vriendin van haar schoonheidsspecialiste, die ze dan weer kende van de zwangerschapsgym. En ja, iedereen weet natuurlijk dat als die vrouw het weet, dan weet meteen het hele dorp het.
Maar oké, wat er nou aan de hand bleek te zijn met de advocaat van de kapper van de man van het achter nichtje van mijn oma's buurvrouw was dat hij net die ochtend te horen had gekregen van de beste vriend van zijn broer dat de vrouw van zijn broer een miskraam had gehad. Hij leefde zo mee met de hele situatie dat hij zijn emoties even niet meer binnen kon houden. Deze broer van de advocaat van de kapper van de man van het achter nichtje van mijn oma's buurvouw woont in het buitenland. En zoals ik net heb uitgelegd ken ik deze mensen via via via via via en ga ik vrijdag naar ze toe om ze te steunen.
Nou heb ik helaas niet meer kunnen uitleggen hoe het afgelopen is met die rechtszaak van die de kapper van de man van het achternichtje van mijn oma's buurvrouw en de bovenbuurman van de kapper van de man van het achternichtje van mijn oma's buurvrouw. Maar ja, dat komt dan wel weer een andere keer. Ik hoop dat het julie nu enigszins duidelijk is geworden?
De man van het achternichtje van mijn oma's buurvrouw heeft een kapper, de kapper op de hoek, weet je wel? Die kapper heeft wel eens mot met zijn bovenbuurman, hij woont namelijk op drie hoog. Zijn kat vecht de laatste tijd erg vaak met de hond van het vriendje van de dochter van die bovenbuurman, vandaar. Nou de afgelopen keer is het zo uit de hand gelopen. (die mot, niet het gevecht tussen de kat en de hond. Het dochtertje van de vrouw op de begane grond heeft namelijk een gave voor dieren en die komt dan vaak even tussenbeide om de boel te sussen.)
Maar goed, het was dus zo uit de hand gelopen dat ze naar de rechter zijn gestapt, dat is die man met die snor met die vrouw met haar en die handen. Ze wonen samen in dat huis bij die lantaarnpaal, naast die plek waar die stoep tegels zo scheef liggen. Ze zijn trouwens nooit getrouwd volgens mij. Maar dat is weer een ander verhaal, dat heeft te maken met een van de neven van die man met die snor, die volgens sommigen een of ander radicaal geloof aanhangt.
Maar om het even duidelijk te houden, we waren dus gebleven bij de rechter waar de kapper van de man van het achternichtje van mijn oma's buurvrouw en de bovenbuurman van de kapper van de man van het achter nichtje van mijn oma's buurvrouw heen waren gegaan om de hele ongelukkige zaak op te lossen.
Tijdens de rechtszaak in het rechtsgebouw van de gemeente, waar toen zo'n stennis over gemaakt is door de de tante van mijn beste vriendin (die vrouw met die tanden en dat bijzondere hondje), dat toen allemaal opgelost is door de wethouder met dat weinige haar en die bril met twee kinderen en een hond, ik geloof dat dat zelfs de zoon is van mijn oma, maar dat kan ik niet met zekerheid zeggen, is de advocaat van de kapper van de man van het achternichtje van mijn oma's buurvrouw huilend weggelopen. Nadat dat deze roddel als een lopend vuurtje het dorp door is gegaan, wat natuurlijk allemaal komt door de vrouw in het derde huis, in het zesde blok van de merelstraat (of was het nou de mussenlaan?). Ze kon haar mond weer eens niet houden en vertelde het aan de schoonzus van de vriendin van haar schoonheidsspecialiste, die ze dan weer kende van de zwangerschapsgym. En ja, iedereen weet natuurlijk dat als die vrouw het weet, dan weet meteen het hele dorp het.
Maar oké, wat er nou aan de hand bleek te zijn met de advocaat van de kapper van de man van het achter nichtje van mijn oma's buurvrouw was dat hij net die ochtend te horen had gekregen van de beste vriend van zijn broer dat de vrouw van zijn broer een miskraam had gehad. Hij leefde zo mee met de hele situatie dat hij zijn emoties even niet meer binnen kon houden. Deze broer van de advocaat van de kapper van de man van het achter nichtje van mijn oma's buurvouw woont in het buitenland. En zoals ik net heb uitgelegd ken ik deze mensen via via via via via en ga ik vrijdag naar ze toe om ze te steunen.
Nou heb ik helaas niet meer kunnen uitleggen hoe het afgelopen is met die rechtszaak van die de kapper van de man van het achternichtje van mijn oma's buurvrouw en de bovenbuurman van de kapper van de man van het achternichtje van mijn oma's buurvrouw. Maar ja, dat komt dan wel weer een andere keer. Ik hoop dat het julie nu enigszins duidelijk is geworden?
woensdag 9 februari 2011
Dat wat ik vond onderin de kast
Jaa, zo vind je nog eens wat. Als je je kamer opruimt, of als je de kast doorspit. Ik was opzoek naar een usb-stick. Die hadden we gekocht omdat onze pc het ieder moment zou kunnen gaan begeven. En omdat we niet wilden dat al onze foto's en bestanden verloren zouden gaan, hebben we die usb-stick met extra grote ruimte gekocht. De pc doet het nog steeds (wonderbaarlijk, hij is namelijk de hele dag aan het zoemen/grommen), maar helaas is de usb-stick kwijt. Dus nu is het eigelijk precies andersom. Hetgeen dat niet verloren moest gaan is weg, en de pc, die wel verloren moet gaan, is er nog steeds. Omgekeerde werkelijkheid. Maargoed, nu vragen jullie je natuurlijk af wat ik gevonden heb toen ik de kast aan het doorspitten was, opzoek naar de usb-stick met extra grote ruimte, omdat we voorzorgsmaatregelen namen, want de pc kon ieder moment exploderen. Wat ik vond was een schriftje. Toen ik het zag wist ik al meteen wat het was. Gekregen in groep 5 of groep 6, geloof ik. Ik was dus 8 of 9 jaar. Het stond vol met zelfgemaakte gedichtjes! Super grappig om door te lezen, vooral als je let op de spelfouten. De meeste waren vreselijk slecht en niet af, maar een paar waren nog wel leuk. Deze heb ik voor jullie gescannd!
klik voor vergrotingdinsdag 8 februari 2011
Behoorlijk normaal?
Vandaag kom ik eens vrolijk terug uit school. Alles viel mee en bovendien: de zon schijnt! Ook nu ligt er weer lekker veel werk op me te wachten. Nog meer overhoringen en aan het eind van de week zelfs een schriftelijk examen. Maar natuurlijk maak ik even tijd voor jullie vrij.
Vandaag was een behoorlijk normale dag. Wiskunde, economie en veel saaie Engelse en Nederlandse literatuurlessen.
Leraar: 'wat was het weer fantastisch vandaag, die literatuur, hè Wilmine?'
Wilmine: 'Ja meneer, het was weer geweldig...'
'Not' denk ik dan, maarja dat zeg je niet. Straks raakt de beste man nog gedemotiveerd. Het is nog altijd beter in een saaie les te zitten met een enthousiaste leraar voor de klas, dan in een saaie les met een leraar die het zelf ook geen hol aan vind. Altijd de leraar in de waan laten dat je het leuk/interessant/leerzaam/handig vindt. Dat komt ten goede aan je cijfer. Neem maar aan van mij, ik spreek uit ervaring. Nee, in dat soort saaie-leraar-saaie-les-gevallen ga ik algauw wat anders doen. Tekenen bijvoorbeeld. Al mijn schriften staan vol.
Als dan eindelijk de bel gaat, sprint (of sloft, ligt eraan hoeveel energie je nog hebt) iedereen als een dolle naar buiten. De één naar de wc, de ander naar zijn of haar kluis, de volgende naar de teamleider en de laatste naar de aula om zo snel mogelijk een tafeltje te bemachtigen. In onze vriendinnengroep gaat het er precies hetzelfde aan toe. We zijn behoorlijk normaal. Nouja, niet helemaal behoorlijk normaal. Als iedereen, na tien minuten kluis-of-wc-tijd, bij onze tafel aan komt, kan het gevecht beginnen. Gevecht? Ja, vandaag was er een gevecht. Iedere dag is dat weer anders, maar vandaag was er een gevecht.
Het begon allemaal door vriendin A. Zij stelde het geduld van vriendin J. op de proef door constant haar banaan-mitrailleur aan te raken. Tijdens deze mini-koude-oorlog tussen de twee was er ook een heel ander gevecht aan de gang. Vriendin J. en vriendin L. zaten in een hevige air-hockey-7up-flessendop strijd. De puck (lees 7up-dop) vloog op een gegeven moment van de tafel. Vriendin A, aan wie de puck toebehoorde, werd laaiend. Vriendin J. greep haar kans, want haar vijand vriendin A. was afgeleid. Nog geen seconde later greep vriendin J. haar banaan-mitrailleur en schoot iedereen, één voor één, dood. Ik probeerde me nog te verweren met een kogelvrij-broodtrommel-schild, maar het mocht niet baten. Iedereen was dood. Morsdood.
De bel ging, de één ging eerst naar de wc, de ander eerst naar haar kluisje. Op naar de volgende literatuurles.
Vandaag was een behoorlijk normale dag. Wiskunde, economie en veel saaie Engelse en Nederlandse literatuurlessen.
Leraar: 'wat was het weer fantastisch vandaag, die literatuur, hè Wilmine?'
Wilmine: 'Ja meneer, het was weer geweldig...'
'Not' denk ik dan, maarja dat zeg je niet. Straks raakt de beste man nog gedemotiveerd. Het is nog altijd beter in een saaie les te zitten met een enthousiaste leraar voor de klas, dan in een saaie les met een leraar die het zelf ook geen hol aan vind. Altijd de leraar in de waan laten dat je het leuk/interessant/leerzaam/handig vindt. Dat komt ten goede aan je cijfer. Neem maar aan van mij, ik spreek uit ervaring. Nee, in dat soort saaie-leraar-saaie-les-gevallen ga ik algauw wat anders doen. Tekenen bijvoorbeeld. Al mijn schriften staan vol.
Als dan eindelijk de bel gaat, sprint (of sloft, ligt eraan hoeveel energie je nog hebt) iedereen als een dolle naar buiten. De één naar de wc, de ander naar zijn of haar kluis, de volgende naar de teamleider en de laatste naar de aula om zo snel mogelijk een tafeltje te bemachtigen. In onze vriendinnengroep gaat het er precies hetzelfde aan toe. We zijn behoorlijk normaal. Nouja, niet helemaal behoorlijk normaal. Als iedereen, na tien minuten kluis-of-wc-tijd, bij onze tafel aan komt, kan het gevecht beginnen. Gevecht? Ja, vandaag was er een gevecht. Iedere dag is dat weer anders, maar vandaag was er een gevecht.
Het begon allemaal door vriendin A. Zij stelde het geduld van vriendin J. op de proef door constant haar banaan-mitrailleur aan te raken. Tijdens deze mini-koude-oorlog tussen de twee was er ook een heel ander gevecht aan de gang. Vriendin J. en vriendin L. zaten in een hevige air-hockey-7up-flessendop strijd. De puck (lees 7up-dop) vloog op een gegeven moment van de tafel. Vriendin A, aan wie de puck toebehoorde, werd laaiend. Vriendin J. greep haar kans, want haar vijand vriendin A. was afgeleid. Nog geen seconde later greep vriendin J. haar banaan-mitrailleur en schoot iedereen, één voor één, dood. Ik probeerde me nog te verweren met een kogelvrij-broodtrommel-schild, maar het mocht niet baten. Iedereen was dood. Morsdood.
De bel ging, de één ging eerst naar de wc, de ander eerst naar haar kluisje. Op naar de volgende literatuurles.
maandag 7 februari 2011
Margootje
Vandaag wil ik graag het geniaalste liedje ooit gemaakt met jullie delen.Ik heb niet zoveel tijd dus ik hou het kort. Er ligt een heerlijke economie toets op me te wachten en ik moet naar pingelles.
Het liedje is ontzettend oud. Vraag niet hoe ik er aan kom, maar ik vind het geweldig.
Waarschijnlijk ook van mijn oma. Het stamt namelijk uit het jaar 0. Het is geschreven door Wim Sonneveld. Nooit van gehoord? Don't worry, hij stierf in 1974. (Nee, dat weet ik niet uit mijn hoofd, lang leve wikipedia) Dat betekend dus dat hij al 37 jaar dood is. Toch is het geniaal, ik blijf erbij. Zo heerlijk ouderwets taalgebruik. Ik verbaas me erover hoe je zoiets kunt bedenken.
Je kunt meelezen want de tekst staat eronder. Laat maar weten wat je er van vindt!
Het liedje is ontzettend oud. Vraag niet hoe ik er aan kom, maar ik vind het geweldig.
Waarschijnlijk ook van mijn oma. Het stamt namelijk uit het jaar 0. Het is geschreven door Wim Sonneveld. Nooit van gehoord? Don't worry, hij stierf in 1974. (Nee, dat weet ik niet uit mijn hoofd, lang leve wikipedia) Dat betekend dus dat hij al 37 jaar dood is. Toch is het geniaal, ik blijf erbij. Zo heerlijk ouderwets taalgebruik. Ik verbaas me erover hoe je zoiets kunt bedenken.
Je kunt meelezen want de tekst staat eronder. Laat maar weten wat je er van vindt!
Ik zat aan het ontbijt een beschuitje te soppen
Toen zag ik opeens een klein autootje stoppen
Het was een Peugeootje, zo groot, nee, iets groter
Het stond naast mijn theekopje, vlak bij de boter
En ja hoor, daar ging het portiertje al open
En kwam een klein vrouwtje naar buiten gekropen
Heel blond in bikini, een beeldig figuurtje
Ze stond op m'n bord en ze vroeg om een vuurtje
Ze zei: "Ik heet Margootje"
En ik zei: "Hallo"
Ze zei: "Nou daar ben ik dan, he"
En ik zei: "Oh"
Ik vroeg haar, uit wat voor een plaatsje ze kwam
Ze zei: "Nou, wat dacht je, uit Madurodam"
Margootje, Margootje, ze klom op mijn broodje
Ze trok aan mijn haar, ze zat op mijn mouw
M'n kleine vriendinnetje, zo'n neussie, zo'n kinnetje
Ze riep in m;n oor, o ik hou zo van jou
Margootje, Margootje, in zo'n klein Peugeootje
Margootje, Margootje uit Madurodam
Ze was wel erg lief, maar ze werd te aanhalig
Ze wou mee in bad en dat vond ik schandalig
Toen heb ik haar weggebracht in haar Peugeootje
Naar Madurodam en ik zei: "Dag Margootje"
Ik zette haar neer bij het AVRO-gebouwtje
Ik zei: "Nou naar huis en wees een zoet vrouwtje"
Maar 's avonds deed ik de broodtrommel open
Daar zat ze weer achter de koek weggekropen
O, had ik haar toen maar de deur uitgezet
Ze wou in m'n bad en ze wou in m'n bed
Zij werd erg ondeugend en ik schreeuwde kwaad
"Jij Christine Keeler in pocketformaat"
Margootje, Margootje, in een klein pettycoatje
Ze zwom in m'n bad en ze zat op de Vim
Ze kroop in een laatje met zo'n klein behaatje
Ze kroop in m'n binnenzak en fluisterde "Wim"
Margootje, Margootje, kleine idiootje
Margootje, Margootje uit Madurodam
Ik zei dat ik zoiets beslist niet meer wilde
Ze beet in m'n teen en krijste en gilde
En toen is ze weggegaan, boos en beledigd
En daarmede was de affaire erledigt
Maar het laatste nieuws dat ik van haar vernam
ze zit nu in de Begijnhof van Madurodam
Ze draagt een zedig wit kapje, zo'n kleintje
Ze is nu een keus en een deugdzaam begijntje
Maar soms kijk ik nog wel eens achter een vaas
Ik kijk in het trommeltje met speculaas
Ik kijk of ze soms in m'n zeepbakje is
Omdat ik haar toch wel een klein beetje mis
Margootje, Margootje, ik riep je, ik floot je
Ik zoek onder 't kussen, ik kijk in m'n hoed
Ik zoek in de laatjes, in hoekjes en gaatjes
Nou ben je verdwenen voor altijd, voorgoed
Margootje, Margootje
begijntje, Bardootje
Margootje, Margootje
Uit Madurodam...
zondag 6 februari 2011
Cavia-villa
Succes met huisdieren heb ik nooit gehad. Echt zorgzaam ben ik dus niet. Voor mezelf wel, dat wel. Ik heb in mijn leven twee cavia's gehad. Twister en snuffie (heerlijk origneel was ik vroeger). De eerste kreeg ik toen ik 5 vijf was. Helemaal in de wolken. 'Ja, maar je moet er wel goed voor zorgen' werd mij door streng aankijkende ogen verteld. Tuurlijk, dat doet Wilmine wel even, dat denk ik wel vaker. Nou niet dus. Goed, dankzij het opmerkzame oog van mijn moeder, (als het beestje al dagen droog stond bijvoorbeeld) heeft Snuffie het toch nog vier jaar volgehouden.
Bij de tweede cavia daarna kreeg ik ineens het idee dat het beestje het veel te krap had. Het kooitje moest groter. In plaats van de leefruimteobsessie had ik er misschien beter aangedaan haar ook af en toe eten en voer te geven. Gelukkig was daar het altijd opmerkzame oog van mijn moeder. Voor mijn elfde verjaardag kreeg ik dan ook een cavia-villa. Er pasten makkelijk drie cavia's in. Ja, mijn geweten was nu wel gesust. Ik had er natuurlijk nooit bij stil gestaan, dat een drie keer zo groot hok, ook zes keer zoveel tijd koste om schoon te maken. Daar was ik al nooit zo'n ster in. Gelukkig was daar altijd het opmerkzame oog van mijn moeder. Het gevolg van de nieuwe cavia-villa was dat ik maar af en toe (lees: nooit) het hok schoon maakte. Het was gewoon teveel werk. Zo één keer in de twee/drie maanden, toen de vliegen er als gieren boven circelden, begon ik er, dankzij het opmerkzame oog van mijn moeder, toch aan. Moet je nagaan, het hoort één keer in de week. Het arme beestje sliep dus op een gegeven moment in een nestje van haar eigen drie-maanden-oude poep. Gut, ik krijg spontaan een schuldgevoel. Een echt gelukkig leven heeft ze ook niet gehad. Misschien dat ik daarom zo'n voorstander ben van biologisch vlees? Nouja, aan een huisdier moet ik in de rest van mijn leven maar niet beginnen. Ik heb er namelijk niet echt vertrouwen in dat ik me ooit wel verantwoordelijk ga gedragen.
Nu hebben we al vier jaar een hond, quinta, de schat. Zij zit tenminste niet levensloos in een hoekje te wachten tot ze dood gaat, dus dat gaat beter. Dat wil niet zeggen dat ik af en toe (lees: vaak) vergeet haar uit te laten. Gelukkig is daar altijd het opmerkzame oog van mijn moeder. Achja, alles beter dan slapen in je eigen drie-maanden-oude poep...
Bij de tweede cavia daarna kreeg ik ineens het idee dat het beestje het veel te krap had. Het kooitje moest groter. In plaats van de leefruimteobsessie had ik er misschien beter aangedaan haar ook af en toe eten en voer te geven. Gelukkig was daar het altijd opmerkzame oog van mijn moeder. Voor mijn elfde verjaardag kreeg ik dan ook een cavia-villa. Er pasten makkelijk drie cavia's in. Ja, mijn geweten was nu wel gesust. Ik had er natuurlijk nooit bij stil gestaan, dat een drie keer zo groot hok, ook zes keer zoveel tijd koste om schoon te maken. Daar was ik al nooit zo'n ster in. Gelukkig was daar altijd het opmerkzame oog van mijn moeder. Het gevolg van de nieuwe cavia-villa was dat ik maar af en toe (lees: nooit) het hok schoon maakte. Het was gewoon teveel werk. Zo één keer in de twee/drie maanden, toen de vliegen er als gieren boven circelden, begon ik er, dankzij het opmerkzame oog van mijn moeder, toch aan. Moet je nagaan, het hoort één keer in de week. Het arme beestje sliep dus op een gegeven moment in een nestje van haar eigen drie-maanden-oude poep. Gut, ik krijg spontaan een schuldgevoel. Een echt gelukkig leven heeft ze ook niet gehad. Misschien dat ik daarom zo'n voorstander ben van biologisch vlees? Nouja, aan een huisdier moet ik in de rest van mijn leven maar niet beginnen. Ik heb er namelijk niet echt vertrouwen in dat ik me ooit wel verantwoordelijk ga gedragen.
Nu hebben we al vier jaar een hond, quinta, de schat. Zij zit tenminste niet levensloos in een hoekje te wachten tot ze dood gaat, dus dat gaat beter. Dat wil niet zeggen dat ik af en toe (lees: vaak) vergeet haar uit te laten. Gelukkig is daar altijd het opmerkzame oog van mijn moeder. Achja, alles beter dan slapen in je eigen drie-maanden-oude poep...
zaterdag 5 februari 2011
Als de nacht verdwijnt...
Goedemorgen yoghurtontbijters!
okee heel slecht
Vandaag is het zaterdag, en ben ik zoals gewoonlijk ongeveer de hele dag weg.
Ik heb nu precies drie kwartier om een blog te schrijven of een frans so te leren.
Een blog schrijven dus.
Ik heb altijd last van een liedje in mijn hoofd. Nouja, anderen hebben er last van, ik niet echt. Hij blijft namelijk meestal niet in mijn hoofd. Ik laat anderen altijd lekker meegenieten. Soms is hij tijdens een toets of een gesprek even weg, maar dan komt hij later altijd weer gezellig boven borrelen.
Dat liedje hangt sterk af van wat de radiomakers mij 's ochtends voorschotelen (wauw wat een zin).
Maar op zaterdag sta ik altijd op zonder wekker, dus nu helaas geen skyradio-invloed.
Speciaal voor jullie een aantal liedjes die ik de afgelopen dagen in mijn hoofd had:
Vandaag is het zaterdag, en ben ik zoals gewoonlijk ongeveer de hele dag weg.
Ik heb nu precies drie kwartier om een blog te schrijven of een frans so te leren.
Een blog schrijven dus.
Ik heb altijd last van een liedje in mijn hoofd. Nouja, anderen hebben er last van, ik niet echt. Hij blijft namelijk meestal niet in mijn hoofd. Ik laat anderen altijd lekker meegenieten. Soms is hij tijdens een toets of een gesprek even weg, maar dan komt hij later altijd weer gezellig boven borrelen.
Dat liedje hangt sterk af van wat de radiomakers mij 's ochtends voorschotelen (wauw wat een zin).
Maar op zaterdag sta ik altijd op zonder wekker, dus nu helaas geen skyradio-invloed.
Speciaal voor jullie een aantal liedjes die ik de afgelopen dagen in mijn hoofd had:
( ja , okee, ook ik hoor hem veel te vaak. De reden dus dat hij zo vaak blijft hangen)
Heerlijk nummer!
( Okee, niet altijd alles is even recent. uhum.)
Soms wordt ik natuurlijk ook behoorlijk gek van een liedje. Als hij al verschillende dagen rondcirkelt. Gelukkig heb ik een hele goede tip van een vriendin gehad. Vriendin D. vertelde mij namelijk dat de beste manier om van een liedje af te komen, is door 'als de nacht verdwijnt' van Jan Smit te zingen! Guess what? Het werkt!
( Vrij treurig nummer al zeg ik het zelf. )
vrijdag 4 februari 2011
Goedemorgen yoghurtontbijters!
De laatste paar maanden zat ik in een sleur. Nu schijnt de zon weer af en toe -wonderlijk wat vitamine D met je doet- en heb ik alweer veel meer energie. Iedere morgen moest ik vroeg op terwijl het nog pik en pikdonker was buiten. Erg demotiverend. 's Ochtends haasten, laat thuis uit school, huiswerk maken, hond uitlaten en weer naar bed. Zo ging het iedere dag. Er was één ding dat het hele veel-te-vroeg-opstaan-dus-de-hele-dag-chagrijnig-zijn-proces alleen maar verergerde.
Ik wordt 's ochtends altijd wakker van mijn wekker. Geen irritant gepiep maar de radio. (Dat is ook de reden dat ik altijd, echt altijd, een liedje van die ochtend in mijn hoofd heb.) Eerst dacht ik, goh, ik doe cool, ik luister 538. Maar na een paar dagen was ik er al achter: niet doen! Nooit 's ochtends wakker worden met 538 op de radio. Ze zijn alleen maar aan het lullen. Alleen maar dom geneuzel! En je kan het niet volgen want je ligt nog in je bed, proberend om normaal, maar meestal als een zombie, op te staan. Praten, praten, praten en af en toe een gesprek van een dom persoon die belt om te vertellen dat hij opweg is naar zijn werk. Goed, dat was dus geen optie. Na deze vervelende ervaring ben ik geswitcht van 538 naar Skyradio. En dat beviel me echt heel goed! Gezellige (wel oude) muziek en weinig reclame op de vroege ochtend. Heerlijk.
Helaas mocht het niet zo zijn. Het was mij niet gegund om ontspannen op te staan. Net toen ik hem zo hard nodig had op de donkere winterochtenden, liet de radio mij in de steek. Keihard liet hij me vallen. Het was het moment dat de Goedemorgen-campina-drinkontbijt-reclame op de radio kwam. De ergste (okee ik overdijf) dag uit mijn leven. Ik weet niet of je hem wel eens hebt gehoord? Nee? Nou bloedirritant! ik zal je een kleine impressie geven van wat ik iedere dag (maar dan ook echt iedere dag, ze slaan geen dag over mij te treiteren) mee maak.
Maandag:
Man: Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin en klaar is kees.
Vrouw: Goedemorgen yoghurtontbijters van Nederland, gezond en lekker ontbijten kan toch veel sneller?
Man nu 2x zo snel: Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin en klaar is kees.
Vouw: Gelukkig is er nu Goedemorgen drinkontbijt. Een volledig en gezond drinkontbijt vol granen en fruit. Nu ook verkrijgbaar in handige knijpverpakking.
Dinsdag:
Man: Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin en klaar is kees.
Vrouw: Goedemorgen yoghurtontbijters van Nederland, gezond en lekker ontbijten kan toch veel sneller?
Man nu 2x zo snel: Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin en klaar is kees.
Vouw: Gelukkig is er nu Goedemorgen drinkontbijt. Een volledig en gezond drinkontbijt vol granen en fruit. Nu ook verkrijgbaar in handige knijpverpakking.
Woensdag:
Man: Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin en klaar is kees.
Vrouw: Goedemorgen yoghurtontbijters van Nederland, gezond en lekker ontbijten kan toch veel sneller?
Man nu 2x zo snel: Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin en klaar is kees.
Vouw: Gelukkig is er nu Goedemorgen drinkontbijt. Een volledig en gezond drinkontbijt vol granen en fruit. Nu ook verkrijgbaar in handige knijpverpakking.
Donderdag:
Man: Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin...
Vrijdag:
Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin...
Enz.
Ja, en dit komt me dus echt mijn keelgat uit. Dat ge-tjop-tjop-tjop kan ik niet meer aanhoren.
Het zit me tot hier! (Ik houd mijn vinger nu onder mijn neus) Ik snap het ook niet. Alsof er mensen zijn die 's ochtends alle tijd hebben om uitgebreid aarbeien in stukjes te hakken. Reclames moeten toch juist aantrekkelijk zijn? Maar goed, er zit niets anders op dan het gewoon te doorstaan. Wakker worden zonder radio is al helemaal geen optie.
Ik heb me in iedergeval voorgenomen nooit, maar dan ook nooit Goedemorgen Drinkontbijt te kopen!!!
( Sorry voor het uitgebreid ten toon stellen van mijn frustraties)
Ik wordt 's ochtends altijd wakker van mijn wekker. Geen irritant gepiep maar de radio. (Dat is ook de reden dat ik altijd, echt altijd, een liedje van die ochtend in mijn hoofd heb.) Eerst dacht ik, goh, ik doe cool, ik luister 538. Maar na een paar dagen was ik er al achter: niet doen! Nooit 's ochtends wakker worden met 538 op de radio. Ze zijn alleen maar aan het lullen. Alleen maar dom geneuzel! En je kan het niet volgen want je ligt nog in je bed, proberend om normaal, maar meestal als een zombie, op te staan. Praten, praten, praten en af en toe een gesprek van een dom persoon die belt om te vertellen dat hij opweg is naar zijn werk. Goed, dat was dus geen optie. Na deze vervelende ervaring ben ik geswitcht van 538 naar Skyradio. En dat beviel me echt heel goed! Gezellige (wel oude) muziek en weinig reclame op de vroege ochtend. Heerlijk.
Helaas mocht het niet zo zijn. Het was mij niet gegund om ontspannen op te staan. Net toen ik hem zo hard nodig had op de donkere winterochtenden, liet de radio mij in de steek. Keihard liet hij me vallen. Het was het moment dat de Goedemorgen-campina-drinkontbijt-reclame op de radio kwam. De ergste (okee ik overdijf) dag uit mijn leven. Ik weet niet of je hem wel eens hebt gehoord? Nee? Nou bloedirritant! ik zal je een kleine impressie geven van wat ik iedere dag (maar dan ook echt iedere dag, ze slaan geen dag over mij te treiteren) mee maak.
Maandag:
Man: Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin en klaar is kees.
Vrouw: Goedemorgen yoghurtontbijters van Nederland, gezond en lekker ontbijten kan toch veel sneller?
Man nu 2x zo snel: Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin en klaar is kees.
Vouw: Gelukkig is er nu Goedemorgen drinkontbijt. Een volledig en gezond drinkontbijt vol granen en fruit. Nu ook verkrijgbaar in handige knijpverpakking.
Dinsdag:
Man: Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin en klaar is kees.
Vrouw: Goedemorgen yoghurtontbijters van Nederland, gezond en lekker ontbijten kan toch veel sneller?
Man nu 2x zo snel: Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin en klaar is kees.
Vouw: Gelukkig is er nu Goedemorgen drinkontbijt. Een volledig en gezond drinkontbijt vol granen en fruit. Nu ook verkrijgbaar in handige knijpverpakking.
Woensdag:
Man: Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin en klaar is kees.
Vrouw: Goedemorgen yoghurtontbijters van Nederland, gezond en lekker ontbijten kan toch veel sneller?
Man nu 2x zo snel: Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin en klaar is kees.
Vouw: Gelukkig is er nu Goedemorgen drinkontbijt. Een volledig en gezond drinkontbijt vol granen en fruit. Nu ook verkrijgbaar in handige knijpverpakking.
Donderdag:
Man: Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin...
Vrijdag:
Aardbeitjes, tjop tjop tjop, framboosjes, tjop tjop tjop, yoghurt erbij, muesli erin...
Enz.
Ja, en dit komt me dus echt mijn keelgat uit. Dat ge-tjop-tjop-tjop kan ik niet meer aanhoren.
Het zit me tot hier! (Ik houd mijn vinger nu onder mijn neus) Ik snap het ook niet. Alsof er mensen zijn die 's ochtends alle tijd hebben om uitgebreid aarbeien in stukjes te hakken. Reclames moeten toch juist aantrekkelijk zijn? Maar goed, er zit niets anders op dan het gewoon te doorstaan. Wakker worden zonder radio is al helemaal geen optie.
Ik heb me in iedergeval voorgenomen nooit, maar dan ook nooit Goedemorgen Drinkontbijt te kopen!!!
( Sorry voor het uitgebreid ten toon stellen van mijn frustraties)
donderdag 3 februari 2011
Mama valt altijd van de trap
Cabaratiers vindt ik meestal niet heel grappig. Ik vind ze vaak te grof en te seksistisch (ja, ik ben saai). Ik heb gewoon andere humor denk ik. Niet dat ik normale humor heb, zeker niet. Hele rare humor, dat heb ik. Gelukkig ben ik gezegend en heb ik één vriendin met precies dezelfde humor. Wij vinden het bijvoorbeeld geniaal om een woord op z'n engels uit te spreken, en dan herhalen, heel vaak te herhalen. (de braderie: de brederai, de brederai, de brederai.) Juist ja, nu ik dit zo opschrijf lijkt het ook wel heel sneu. Maargoed, omdat niet iedereen deze humor deelt, komt het ook vaak voor dat bijvoorbeeld de leraar iets zegt, en dat alleen wij helemaal dubbel liggen. Maar dat ook echt alleen wij. Verder niemand. Soms zijn dat best genante momenten. Maar om weer even terug te gaan naar de cabaratiers: er zijn er twee die ik wel zeer geniaal vind. Namelijk Brigitte Kaandorp en Jochem Meijer. Mijn vriendin J. deelt deze passie gelukkig en we organiseren dan ook af een toe een Brigitte-Kaandorp-avond. De andere vriendinnen blijven op dit soort avonden liever thuis. Heel begrijpelijk. Één filmpje van haar wil ik jullie niet onthouden. Ik en J. hebben in een scheur gelegen. Nadat je hem hebt gekeken begrijp je de titel pas. Doen dus!
woensdag 2 februari 2011
Sint Dracus en de Joor
Het eerste oma-versje:
Sint Dracus en de JoorSint Dracus op zijn ruivend snos steed rapvoets door het bonker dos.
Plots houden raard en puiter stil geschrokken door een gauwe ril.
Is daar misschien een niel in zood, besprongen door de Dille Koot?
Sint Dracus ijlt nu sloorspags voort naar waar de kroodneet werd gehoord
en daar ontblouwt zich aan zijn vik 'n scheeld, dat hem verschrijft van stik:
Plots houden raard en puiter stil geschrokken door een gauwe ril.
Is daar misschien een niel in zood, besprongen door de Dille Koot?
Sint Dracus ijlt nu sloorspags voort naar waar de kroodneet werd gehoord
en daar ontblouwt zich aan zijn vik 'n scheeld, dat hem verschrijft van stik:
'n mubbenschonster, groest en woot, de auwe kluit, de blanden toot
en aan de roet der votsen ligt, (de banden voor 't hang gezicht)
een vronkjouw, uiterschate moon, haar tooft gehooid met kouden groon.
Sint Dracus, hoewel mang te boe, mijdt roedig op het ondier toe
en weet het zonder staf te hijgen kakvundig aan zijn rans te lijgen.
Nog vuugt het spammen, pomt een kroot, dan krijgt het de gestade noot.
De vronkjouw uit een kreugdeveet en grijpt Sint Dracus billend treet.
Hij zet haar vóór zich op zijn ros en brengt haar uit het bakendros
weer bij haar slader op het vot. Daar hankt men dem, daar gankt met Dod.
'Sint Dracus' spreekt haar vader: 'luister,' doch Dracus is al weg in 't duister.
Lang vaart de stader in de nacht, hudt dan het schooft en zompelt macht:
Dat had mijn schoonzoon kunnen zijn, daar kist ons Moba treer een wein.
John o'Mill
Versjesoma
Zoals de meeste mensen, heb ik twee oma's. Één oma, de moeder van mijn moeder, is een typische oma-oma. Ze bezit de vereiste oma-kwaliteiten. Ze is zorgzaam, lief, een tikkeltje gestresst en ze kan goed koken. De andere oma is wat minder doorsnee. Deze oma houdt van diepe discussies, zit in ieder geval 2 uur per dag achter de computer, heeft hyves, heeft facebook en kan met een scanner omgaan, zelf ik kan dat niet. Ze houdt van poep en pies humor (komt goed uit, ik namelijk ook), heeft een zolderkamer vol met verkleedkleren (ik heb al verschillende keren de oude trouwjurk van de moeder van mijn vader's moeder aan gehad) en ze schaamt zich nergens voor. Maar het woord dat haar nog het best omschrijft is 'versjesoma'. Ze houdt ontiegelijk veel van versjes, gedichten en liederen. Poepversjes, piesversjes, schoolversjes, grappige versjes, serieuze versjes, en zelfs gedichten met hoogstaande kwaliteit. Sommigen kent ze zelfs uit haar hoofd. Jaa, respect heb ik wel voor mijn oma. Poëzie vond ik altijd saai. Alleen het woord al schrikt je toch af. Ik snap niet hoe ze dat ooit hebben kunnen bedenken. Het is typisch zo'n woord dat een spook naast je oor zou kunnen gillen om je bang te maken: 'Poëeeeeeezieeeeeee!'. Maargoed, voordat ik helemaal van mijn onderwerp afdwaal: zo erg zijn gedichten dus helemaal niet. Ik zal af en toe eens een gedichtje plaatsen. Ben benieuwd of je het leuk vindt...
dinsdag 1 februari 2011
Help!
Okee, goed. Wat heb ik me nu weer op de hals gehaald. Wilmine gaat een blog schrijven. 'Jahoor', hoor ik mezelf al zeggen. 'Alsof ze daar tijd voor heeft.' Heb ik ook niet. Ik ga er tijd voor maken, zoals iets oudere mensen altijd zeggen. Ik wil namelijk altijd heel veel tegelijk. En dat terwijl ik al te veel doe in verhouding met de tijd die ik heb. Ik wil altijd nog eens een keer kleding leren naaien, meedoen met de athene spelen, in de leerlingenraad, voetballen, korfballen, judo-en, ballroom dansen, hardlopen, zangles nemen, meer lezen, meer films kijken, op een koor, in een band, vrijwilligers werk doen en bovendien: werken. Nooit aan toe gekomen. Ik doe het nog altijd iedere maand met mijn schamele zakcentje. Hoe ik dat doe? Dat vraag ik mezelf ook wel eens af. Maar, er zijn ook een heleboel leuke dingen die ik wel doe. En tja, wat ik vaak tegen mijn leraren zeg als ik mijn huiswerk weer eens niet gemaakt heb:' soms moet je prioriteiten stellen'. Één ding kan ik nu in ieder geval van mij to-do lijstje afstrepen: een blog beginnen. Dat heb ik vandaag gedaan. Ik heb er zin in!
Abonneren op:
Posts (Atom)