Luchtballon-debat

De afgelopen tijd waren we met Nederlands bezig met discussiëren. Vandaag zouden we beginnen met het volgende onderdeel: debatteren. De leraar gaf een kleine inleiding. Hij vertelde dat er naast het standaard lagerhuisdebat nog meer verschillende soorten zijn. Één van die andere soorten is het luchtballondebat.
Ik keek de leraar vol verbazing aan, mij afvragend wat een luchtballon in hemelsnaam te maken kon hebben debatteren. Daar zou een fantasierijk verhaal achter moeten zitten. En dat was het geval. De leraar reed zijn stoel voor zijn bureau, ging achterover te zitten, en begon enthousiast zijn verhaal.
(Ik vertel graag mijn eigen versie) Als het gaat om een luchtballondebat doen er maar enkele mensen mee. Zes om precies te zijn, meer kunnen er niet in de mand. Deze mensen stellen zich voor dat ze daadwerkelijk de lucht in gaan. Beetje zweven, beetje kletsen, beetje picknicken boven de oceaan. Plotseling horen de inzittenden een knal. Na enige inspectie blijkt dat het ernstig is, er zit een gigantisch lek in de ballon. De kust is te halen als de ballon minder zwaar belast word. Zes mensen is teveel. Er zit niets anders op dan er één overboord te gooien. Maar wie?
Alle inzittenden proberen zich, door middel van een overtuigend betoog, te redden. 'Ik kan niet overboord, want ik ben belangrijk voor de mensheid omdat...' Zo zaten laatst Bill Gates en Barack Obama in de ballon. Barack Obama vond dat hij niet degene kon zijn die opgeofferd zou worden, omdat hij de president van Amerika is. De machtigste man van het machtigste land op aarde. Hij zou zoveel voor de mensheid kunnen betekenen. Bill Gates probeerde de mensen om te kopen. 'Als jullie mij sparen krijgen jullie ieder tien miljoen euro op je bankrekening!' Ook Einstein zat in de ballon. 'Ik heb de relativiteitstheorie uitgevonden! Zonder mij waren jullie nooit zo ver gekomen in de wetenschap!'
Ook Martin Luther King was van de Partij. 'Zonder mij was er nog steeds rassenhaat! I have a dream...' Maar hij kon zijn speech niet verder afmaken want de paus onderbrak hem. 'Ik ben het religeuze voorbeeld voor mensen over de hele wereld! Ik houd de kerk in stand! Ook mijn moeder was één van de inzittenden. Ze was een tijdje stil. ´Ik kan ook niet overboord', zei ze. Zonder mij hebben mijn kinderen geen avondeten. Zonder mij is mijn zusje met een hernia zo eenzaam. Zonder mij kan mijn man nooit weten wanneer zijn neefjes jarig zijn!´

De ballonvaarders besloten toch iemand overboord te zetten. Maar na deze daad bleek de ballon nog te zwaar. Er zat niets anders op dan nog iemand de rand over te duwen. De inzittenden begonnen opnieuw indrukwekkende verhalen op te houden om hun eigen persoontje te redden. En opnieuw was de ballon te zwaar. Er zou steeds iemand zijn die een te zwak betoog had, hij werd overboord gegooid.

Uiteindelijk bleef er één persoon over. Deze werd enthousiast onthaald toen hij landde. Mensen joelden en juichten toen hij zijn voet weer op de aardbodem plantte .Hij kreeg een beker omdat hij het best kon debatteren. Een beker omdat hij vijf medepassagiers in de oceaan had laten verdrinken. Een beker omdat hij zich het belangrijkst achtte voor de wereld. Deze beker zette de persoon op de dressoir in de woonkamer. Iedere dag keek hij er even naar. Vol trots natuurlijk.

Drie Franse bootjes

Vandaag was een vreemde dag. Ik kwam te laat, zeulde mijn gymspullen mee terwijl ik geen gym had, en gek genoeg had ik de hele dag honger. Ook vouwde ik vandaag onder Frans drie bootjes van drie so blaadjes die ik terugkreeg. Allemaal goede cijfers overigens. Ik sloot vriendschap met ze en gaf ze namen. Bootje 1, bootje 2 en Eline. De laatste omdat vriendin E. graag vernoemd wilde worden.
Het leuke van de bootjes was dat je ze in elkaar kon zetten. Je kon dus in plaats van drie bootjes, ook kiezen voor twee of zelfs één bootje. Mijn fantasie ging een beetje met me op de loop en ik was van plan ze overal mee naar toe te nemen. We zouden samen de wereld ontdekken. Vol trots liet ik iedereen mijn boezemvrienden zien. Iedereen was vol verwondering toen ik, geheel onverwacht, twee andere bootjes uit Eline toverde.
Helaas werden ze bij het volgende lesuur afgepakt. Ik was druk bezig een grote haven te starten op mijn schooltafeltje, en er werd volop gebouwd. Mister Green van Engels vond dat ik mijn aandacht moest richten op zijn les, en me niet bezig moest houden met papieren rotzooi. Na de les kon ik ze weer ophalen.
Nu ik thuis ben, kom ik er achter dat ik dat ben vergeten.

Thank you Nikon!

Al maanden viel mij iedere keer de geweldige muziek onder de Nikon-reclame op. Die reclame waarin Robbie Williams een foto maakt van alle flitsende fototoestellen tijdens zijn concert. De melodie vond ik prachtig. Gewoon heel bijzonder. Het had iets mysterieus, het bleef hangen. Ik was vastberaden op youtube uit te zoeken van wie deze geweldige muziek kwam.
Maar ja, door de drukte verdwijnen zulke dingen op de achtergrond. Soms zat ik achter de laptop omdat ik daarnet een sterke drang voelde tot... Ja, wat eigenlijk. Als ik dan eindelijk op het punt stond het nummer op te zoeken, was ik spontaan vergeten wat ik ging doen.
Maar nu dan eindelijk. Op de één of andere manier dacht ik er aan. Toen ik bij youtube 'Nikon-reclame' intoetste, dacht ik: dit wordt vast wel even zoeken. Het is geen speciale, grappige reclame, dus ik betwijfelde het of ik hem zou kunnen vinden.
Maar ik vond hem. Bij de reacties (die ik even bekeek voordat ik op play duwde) zag ik dit staan: I'm here because Nikon brought me here, that ad was amazing, thank you adverts for selecting the best music! En direct daar onder: Same here, the Nikon advert brought me here....and i'll probably buy their album!
Even voelde ik me heel verbonden met de personen aan de andere kant van de wereld die deze reacties plaatsten. En zo gingen de dankbetuigingen aan Nikon maar door. Iedereen was dankzij de Nikon-reclame op zoek gegaan naar dit geweldige nummer. Net als ik dus!

Toen drukte ik op start. Zucht. Hier word ik nou blij van. Wàt is die muziek góed. Geniet ervan!

Uw taxi staat klaar

Zo. Meneer heeft zijn rijbewijs. Meneer G mag eindelijk legaal de weg op. En wat vindt hij dat stoer. Helemaal het einde. Meneer G. is namelijk helemaal gek van alles op wielen met een motor. Er staan drie scooters in de schuur op hem te wachten. Hij heeft het overigens niet van een vreemde. Zijn vader kan er ook wat van. Vier auto's moet genoeg zijn, denk je. Maar nee. Toen de heren deze Smart Roadster (heb jij ooit van die naam gehoord? Ik niet, en ik moest me ervoor schamen zeiden ze.) zagen staan, waren ze helemaal verliefd. Op aandacht hoefde ik niet meer te rekenen. En, jahoor, ook de vijfde auto werd aangeschaft. Nee, ze hebben geen eindeloos kapitaal. Ze kunnen gewoon goed handelen en geven hun geld liever uit aan auto's dan aan vakanties.
Ik zit nu wel een beetje te zeuren en ik wek de indruk dat ik het een schande vind, maar stiekem vind ik het ook hartstikke leuk. Vanmiddag was ik vroeg uit en zijn hij en ik gezellig samen naar Garderen gereden om daar van een ijsje te genieten. Het was zulk mooi weer! Daar zijn die auto's dan ook weer goed voor. Hartstikke gezellig. Hij gelukkig, dus ik gelukkig.  Bovendien hoef ik voortaan als het regent niet meer dat eindeloze stuk naar zijn woonplaats te fietsen. Nee, lieve G rijdt gewoon even voor met één van de vijf auto's. Uw taxi staat klaar, mevrouw!
Maandag, als we anderhalf jaar samen zijn, komt hij me ook ontvoeren met de auto. Ik heb geen idee waar we heen gaan of wat we gaan doen. Heerlijk. Ja, ik ben weer helemaal 'into' de auto's en de andere apparaten op wielen. Voordat ik G. kende was dat wel anders. Auto's stonken, benzine stonk, ik werd er misselijk van en ze waren gevaarlijk. Nu zie ik het allemaal wel iets positiever. Al kwam daar pas wel enigzins verandering in toen G. heel enthousiast opperde om later zijn mooiste brommer midden in de woonkamer uit te stallen.........

Brandon weet alles

Niets is leuker dan eigenwijze wijze kinderen.

'Woensdagmiddag kijk ik altijd naar Transformers, die zijn zo cool!'

'Van die gemene kleur- en smaakstoffen.'

Hyves is niet nutteloos

Wat dacht je van dit?

Eerst de handen op de heupen...

Ik vond deze net op de blog van Jet (Lotte van Domestic Dragonflies) en natuurlijk, natuurlijk moet ik die ook even met jullie delen. Ik ga jullie ermee dood gooien! Hoera!

Het verhaal krijgt een staartje...

De spullen zijn niet gevonden. We krijgen niets terug. Wel een vergoeding hopelijk. De schok komt nu pas echt aan. Het is geen fijn idee dat er iemand met jouw spullen aan de haal is. Binnekort komt het zelf in de krant, en dit vonden we vandaag al op internet.:

IJSSELSTEIN/ERMELO – Agenten hielden op woensdagmiddag 6 april, mede met de hulp van een getuige, een verdachte van inbraak aan.

Rond 12.10 uur kreeg de politie de melding dat een man bij een woninginbraak in Ermelo was betrapt en er in een auto vandoor was gegaan. De eigenaar hoorde in IJsselstein thuis. Agenten namen positie in de buurt van de woning in. Zij zagen dat de auto op de Astronautenbaan werd geparkeerd. De bestuurder, een 47-jarige man uit IJsselstein, zag de agenten echter en zette het op een lopen. Agenten gingen achter hem aan, maar raakten bij woningen het zicht op hem kwijt.

Agenten zetten het onderzoek daar voort. Een buurtbewoner zag een hand onder een tuintafel vandaan komen en seinde de agenten in. Zij troffen de verdachte inderdaad onder de tuintafel aan. Hij werd aangehouden en naar het politiebureau overgebracht. Hij is overgedragen aan de agenten van het korps Noord-Oost Gelderland. Zijn auto is in beslag genomen.

Dit politiebericht uit Ijsselstein is oorspronkelijk gepubliceerd op http://www.politie.nl/.

Woow, heftig. Wat er niet in staat is dat er bij de aanhouding geweld is gebruikt, en dat hij dat hij daardoor bewusteloos is geraakt. Hij heeft nog een aantal uur in het ziekenhuis gelegen. Gelukkig wordt hij snel berecht. Iel, wat een vieze schurk.

Gelukkig bestaat er een heel, heel goed middel tegen nare ervaringen. Een ontzettend fijn middel dat bij velen van jullie vast wel bekend is. Shoppen! Heerlijk. Het was koopavond in Amersfoort en daar hebben mijn vriendinnen en ik eens goed gebruik van gemaakt. Ik ben één paar geweldige schoenen en een hele hoop lenterige schirtjes rijker. Yeah!

De buurman, onze held

Vanmiddag was het niet zo leuk thuiskomen. Niets vermoedend hing ik na een vermoeiende dag op school mij jas aan de kapstok. De schuurdeur was op slot geweest, maar ik kon naar binnen omdat de voordeur op een kier stond. Dat had ik vreemd moeten vinden, maar de zon scheen en ik moest heel nodig naar de wc, dus ik had geen tijd om er bij na te denken. Even later kwam mijn moeder de trap af. 'Wilmine', zei ze, 'we hebben vandaag een beetje pech gehad.'
Er was een inbreker op bezoek geweest. Helaas waren wij niet thuis, we hebben dus niet even samen onder het genot van een biscuitje de week door kunnen spreken. Nee, hij vond het nodig ons huis te bezichtigen zonder een uitgebreide rondleiding van een van ons. Via het dak van de schuur is hij door het open raam op de kamer van mijn ouders binnengekomen. Vervolgens heeft hij alle kasten opengegooid en een spoor van spullen, modder en onaangename sfeer achtergelaten. Toen de hond, onze lieve waakse hond, aansloeg, is hij snel naar buiten gevlucht. Hij heeft ons huis tot 2300 euro aan spullen armer achtergelaten.
(En nu komt het spannende deel. Want, nee, dit was nog niet spannend genoeg...)
De buurman, onze held, heeft onraad geroken. Hij zag de dief, de boef, dwars door de tuin wegrennen met twee blauwe tassen op zijn rug. Een blauwe eastpack en een blauwe sporttas. En inderdaad, deze waren ook niet van hem. Hij heeft niet eens even de moeite genomen zelf tassen mee te nemen om zijn buit in mee te nemen. De buurman, onze held, is de dief vervolgens achterna gegaan. Toen hij hem lopend niet meer bij kon houden, is hij in de auto gestapt en heeft de achtervolging in gezet. (Ik kan het niet helpen maar ik zie steeds zo'n super spannende filmscène voor me. De goedzak en de schurk die elkaar hevig achterna zitten en elkaar bestoken met de hipste, technische, lazer, infrarood gadgets. De werklijkheid was maar iets anders, de schurk reed in een klein oud peugootje, en de hele scène speelde zich af voor de plaatselijke buurtsupermarkt.) Na een aantal rondjes heeft hij de dief weer gespot en zag hij hem in een autootje stappen. Natuurlijk heeft de buurman, onze held, meteen het nummerbord opgeschreven en de politie gebeld. Na een uur was de dader al gepakt. Dankzij de buurman, onze held. Het is dus waarschijnlijk dat we alle spullen weer terug krijgen, we krijgen ze in ieder geval vergoed.
En zo zie je maar weer, de Nederlandse wijsheden zijn nog helemaal niet ouderwets. Een goede buur is inderdaad beter dan een verre vriend. We denken dat we de buurman, onze held, maar opgeven voor de buurman van het jaar verkiezing. Dat verdient hij wel, de buurman, onze held.



De buurmeisjes waren helemaal onder de indruk. Ze hebben ons mentaal gesteund door middel van deze tekening. 'Een dief is niet fijn, van Laura en Ilona'. Te lief toch?



Een fabel uit: 'Misschien wisten zij alles'

Heb jij ook wel eens zo'n pijn in je angel, wesp? Vroeg de bij een keer aan de wesp. Nee, zei de wesp. Maar pijn in mijn middel heb ik helaas wel. Heb jij die niet? Nee, zei de bij. Pijn in mijn middel heb ik nooit. 0, zei de wesp.

De dieren zaten bij elkaar aan de rand van het bos, naast de rivier, onder de wilgen. Ik heb wel eens pijn in mijn snor, zei de walrus. Een soort doffe pijn. Alsof mijn snor bonst. Zo'n soort pijn. En ik heb soms schildpijn, zei de schildpad. Vooral als ik op reis moet, `s ochtends vroeg. Hij zweeg even. Het beste is om dan maar niet te gaan, zei hij toen. Het hert vertelde over de pijn in zijn gewei: Mijn hele gewei lijkt wel in brand te staan, als ik dat heb. De slak zei dat hij nogal eens kramp in zijn steeltjes had, en de kameel vertelde over de onaangename tintellingen in zijn bulten.

Het nijlpaard zei: Ik heb hier pijn. Hij deed zijn mond wijd open en wees naar binnen. Iedereen boog zich voorover om de pijn te zien, Maar het was te schemerig en te ver om iets te kunnen onderscheiden. Dat is jammer, zei het nijlpaard. Want het is wel een interessante pijn.

Ik heb nooit pijn, zei de mier plotseling. Het werd heel stil. Iedereen keek de mier met grote ogen aan. Pijn is onzin, zei de mier. De eekhoorn dacht aan de pijn die hij soms binnen in zich voelde - hij wist nooit precies waar. Het was een verdrietige pijn, vond hij. Zou die pijn ook onzin zijn? Dacht hij. Het was een warme dag. De rivier glinsterde en iedereen zweeg en dacht aan zijn pijn en vroeg zich af of de pijn wel echt was en geen onzin. De zon daalde en de wind stak op. De rivier begon te kabbelen. Scheuten, zei de mier na een tijd zachtjes, die heb ik wel eens. Als jullie dat pijn willen noemen, dan vind ik het goed.

Toon Tellegen.

De columns van Kees

Afegelopen twee jaar was ik lid van de fancy. Nu al een poosje niet meer, ik vind al die overdreven verhalen echt niet meer interessant. Er stond niet veel soeps in. Alleen het gratis cadeautje iedere maand en de modefoto's voegden nog iets toe. Bovendien was ik er langzaamaan achter gekomen dat mijn favoriete onderdeel verdwenen was. Namelijk de geweldige column van Kees.
Ik ben fan van Kees. Hij schrijft geweldige, droge, humorvolle columns voor de onwetende, onzekere bakvisjes van de fancy. Het onderwerp van zijn collumn is steevast zijn ietwat rare, maar absoluut beste vriend Sjaak. Deze twee studentjes maken de gekste dingen mee, en vinden die vervolgens heel normaal.
Kees en Sjaak zijn de regisseurs van de film Sterke Verhalen. Niet dat ik die gezien heb (ik vond de titelsongtitel (mooi woord) 'Nog cooler dan een Pinguin in een vriestas' trouwens wel erg aantrekkelijk) maar misschien jullie wel, en herkennen jullie hem op deze manier. Hij is trouwens ook de zoon van De-wereld-draait-door-presentator Matthijs van Nieuwkerk.
Ik vond hem geweldig. Hij is een geweldig droog persoon en schrijft fantastisch. En nu is hij weg, gewoon weg. Nu is hij vervangen door Gaite. En Gaite is stom, want Gaite heeft een oninteressant leven en schrijft hopeloos slecht. Nee, de fancy zal ik niet gaan missen, maar Kees...Kees wel.

Zie hier: een paar van zijn geniale columns:

 

Klik voor vergroting en daarna rechtsonderin op 200%

Rapunzel en haar gouden haar

Afgelopen vrijdag heeft Rozemarijn-zijn-is-fijn mij laten kennismaken met de disneyfilm 'Tangled'. Ik wilde hem altijd al eens zien. En ik kan niet anders zeggen dan dat hij helemaal fantastisch is! De beelden zijn prachtig, ze geven de sfeer echt super mooi weer. De karakters zijn geweldig en de humor is weer helemaal op zijn Disneys. Ik lag verschillende keren helemaal plat van het lachen. Ik vergeet nooit meer de Ik-zie-voor-het-eerst-een-man-en-ik-probeer-hem-met-man-en-macht-in-mijn-kast-te-krijgen-scène. Genioos! Hij past tussen mijn Shrek en Ice Age-top en hij staat misschien wel bovenaan. Oh, ik hou van deze film. Ik hou van de ontroerende zwevende lampionnen, ik hou van het geniale paard, ik hou van Rapunzels haar en ik hou van die nog genialere kameleon. Vooral als hij iedere keer zijn tong in het oor van de arrogante ´Eugene´ stopt.

Geweldig! Echt een aanrader, als je hem nog niet gezien hebt en je wel van kinder-disneyfilms houdt, wat natuurlijk iedereen doet, want wat kun je daar nou niet leuk aan vinden. Maargoed, daar hebben Rozemarijn-zijn-is-fijn en ik het al uitgebreid over gehad. Wij hopen nooit met iemand aan tafel te zitten die niet van kinderfilms houdt.  

De derde post voor vandaag

En, ohja, er zijn nog eens aantal kleine dingetjes gebeurt:

- Je raadt het nooit, maar mijn jurkje is binnengekomen. Jurkje? Huh, welk jurkje? Oh, deze, je was hem vast alweer vergeten. Ja, het is ook alweer even geleden dat ik hem besteld heb. Nou, uhm, pak 'm beet elf weken. Maar jongens, ik heb hem eindelijk binnen. Wat fijn, wat fijn!

Oke, niet. Nee natuurlijk niet! Je bestelling na elf weken ontvangen is toch niet normaal? Ik heb tussendoor zo'n drie keer gebeld, maar ze konden er steeds 'niets over zeggen'. Dus toen ik hem op de tafel zag liggen toen ik thuis kwam, had mijn hart zich moeten vullen met blijdschap. Maar dat deed mijn hart niet. Het vulde zich met afgunst, afkeer en ik kreeg kotsneigingen.Goed, ik kon er uiteindelijk wel om lachen. Jammer genoeg zat hij te groot en moest ik hem weer terug sturen (...).

- Het is April. En April doet wat ik wil. Nu ik het examenconcert gehad heb, wacht mij nog de toneelweek. De beruchte toneelweek. Niet komende week, maar de week daarop is het zover. Oh, wat heb ik er zin in! Vrijdag was de kleding parade en werd voor en door iedereen bepaald wat zijn of haar 'kostuum' werd. Ik heb me rot gelachen. Jongens in dameskleren en meiden in de afschuwelijkste jurken. Het wordt wat. Dus allemaal komen kijken, het kost maar vijf euro en het is geweldig. 14, 15 en 16 April in het Cultureel Centrum Harderwijk.

- Ik besta twee maanden. Ik ben vandaag precies twee maanden online als blogger. Wat leuk, wat leuk. Gefeliciteerd allemaal!

- Ik heb een nieuwe 'haircut'. Mijn haar voelde zich niet meer zo prettig. Ze was het helemaal zat. Ze was veel te lang en onderaan bij de puntjes deed het haar pijn. Daar was ze dood en gespleten. En ja, wie ben ik om wat tegen mijn coup in te brengen? Dus ik heb haar maar gehoorzaamd en ik heb vanochtend spontaan de kapper gebeld of er nog een plekje vrij was voor me. En nu is er meer dan tien centimeter af. Van heel heel lang, tot kort en vlot. Van de eeuwige rechtse scheiding naar de variant in het midden. Mijn haar is weer helemaal gelukkig. En ik ben pas gelukkig als mijn haar dat ook is.
- Het is vandaag vierentwintig graden en de zon schijnt. Hoe heerlijk! En ik zit hier binnen een beetje mijn blog bij te werken. Hmpf. Ik ga naar buiten. Tot morgen!

Wilmine het podiumbeest

Na de buikgriep ben ik de rest van de week keihard aan het werk gegaan om mijn toetsen goed te maken. Gek genoeg heb ik over alle gemaakte toetsen een super goed gevoel. Het worden allemaal tienen (oke, ik overdrijf) En toen was het vrijdag, toen was het alweer vrijdag. Zucht, heerlijk. Want vrijdag was het 1 april en 1 April betekende het startschot van de leukste maand van het jaar. Al die flauwe grappen konden me niets schelen en hoe moe ik ook was na de slopende toetsweek, ik moest en zou gaan genieten. 1 April was namelijk de dag van mijn examenconcert. Het concert waar ik een half jaar voor gewerkt had. Het concert waardoor ik pijn kreeg in mijn vingers van het vele oefenen en waarvoor ik speciaal een liedje geschreven heb. Dus ik moest en zou gaan genieten. En dat heb ik gedaan, dat heb ik zeker gedaan. Het was in één woord: ge-wel-dig! Zo ongelofelijk stoer!
's Middags tijdens de generale ging mijn Chopin-stuk zo slecht dat ik er depressief van werd. Ik ben wel drie keer helemaal weggevallen. Maar het is waar wat ze zeggen: 'Een slechte generale betekent een goede voorstelling.' Het ging super. En omdat ik zo opgelucht was dat het voorbij was, had ik tijdens het zingen helemaal geen zenuwen meer. Ik heb genoten. Ik kon me geen beter begin van de leukste maand van het jaar wensen.

Zo ziek als een hond

Tjongejongejongejonge. Man. Ik ben lang weggeweest. Ik heb echt heel lang niet geblogd. Het spijt me. Maar ik had een goede reden. Ik was te druk. Nee, echt. Ik was echt te druk. Nee, echt waar! Echt. Geloof je me niet? Tsss. Ik zal het je laten zien. Bereid je maar voor want dit worden veel posts.

Als eerste ben ik er deze week achter gekomen dat als je maar vaak genoeg zegt wat er gaat gebeuren, dat dat dan ook echt gebeurd. Misschien denken jullie dat ik de hele dag met mijn 'fingers crossed' op het balkon stond, omdat ik zo graag wilde vliegen, en ik jullie nu ga vertellen dat dat nog gelukt is ook... Maar nee. Het had eigenlijk negatieve gevolgen.
Vier keer in het jaar hebben wij, in de bovenbouw, een toetsweek. Een week met alleen maar toetsen waar je gesloopt van raakt. Nou heb ik jullie al wel vaker verteld dat ik de vorige toetsweek ziek was. En ik heb jullie ook verteld dat dat echt heel erg (!!!) vervelend was, omdat je dan alles in je eigen tijd moet gaan inhalen, terwijl de leraren niet zo aardig zijn om even op jou te wachten, en gewoon door gaat met de rest van de stof. Erg vervelend. 'Maarja, zei ik, dat ik nou typisch Wilmine'. Want Wilmine is altijd op de verkeerde momenten ziek. Of op de ontzettend belangrijke 'once in a lifetime' dagen of op de dagen dat er iets spannends gebeurt of dat je iets leuks gaat doen. En dat heb ik jullie vaak verteld. Heel vaak. Te vaak, blijkbaar.
Ik was er helemaal klaar voor. Ik was helemaal klaar voor de toetsweek. Maandagochtend ging de wekker en ik liep niets vermoedend naar de badkamer. En jahoor, je raadt het al, 2 seconden later hing ik boven de wc en was ik alle hapjes en taart van de vorige avond (jarige vader) naar buiten aan het werken. Buikgriep.
Oh, wat was ik boos. Ik had notabene de woesdag ervoor mijn laatste inhaaltoets gehad! En nou kon ik weer opnieuw beginnen. Waardeloos. Maar er zat niets anders op dan in bed te blijven liggen, zo nu en dan te kotsen, en uit te zieken. Gelukkig was het woensdag weer over en heb ik nog vijf toetsen kunnen maken. Nog maar vier te gaan! Wat fijn, wat fijn.

Dus alsjeblieft, pas op met dingen voorspellen zonder af te kloppen op onbewerkt hout, want het gebeurt je nog ook. Ik ben het (gelukkig nog) levende bewijs.