De thuiszorg

Mijn moeder werkt sinds kort in de thuiszorg. Vroeger, heel lang geleden, werkte ze ook ergens in een bejaardetehuis. Ergens. Waar ik overigens nooit geweest ben. Heel lang geleden dus.
Ik dacht altijd dat dat het stomste was wat je maar kon verzinnen. Wie koos er nou voor een beroep waarbij je mensen moet douchen en billen moet schoonvegen en kunstgebitten moet schoonmaken en steunkousen aan moet trekken bij zeurende ouwe vrouwtjes én bij vieze oude mannetjes.
Voor het geval jij dat ook dacht, je hebt het mis. Helemaal mis. Nu mijn mams weer aan het werk is zit ik tweemaal in de week met smart te wachten op de verhalen die komen gaan. Ze hoeft nog maar te zeggen: 'vanmorgen was ik bij' en ik lig al slap van het lachen. Ik zal een paar voorbeelden geven. Het is belangrijk dat je je goed voorstelt hoe deze mensen in hun stoel zitten. Een beetje doof, een beetje afwezig.
De eerste is een man van 85 die een beetje in de war is. Toen mijn moeder aankwam, bleek de man in zijn broek te hebben geplast. Deze man houdt namelijk erg van een drankje. Zijn familie is daar niet zo blij mee en haalt altijd alle drank uit huis. Maar als de man weer een beetje helder is, gaat hij rustig met de auto weer wat borreltjes halen. Mijn moeder vroeg of de man meeging om zijn broek te verschonen. De man, die zojuist had aangegeven dat hij in zijn broek geplast had, wist niet wat hem over kwam. Meekomen? Waarvoor? 'Om een schone broek aan te trekken', zei mijn moeder. 'Een schone broek? Waarom dat dan?' 'Nou', zei mijn moeder, 'u heeft toch in uw broek geplast?' Waarop de man verontwaardigd reageerde: 'in mijn broek geplast? Dat is onmogelijk. Dat kan niet. Dat is niet gebeurd. Dat kan niet.' Hij hield het stellig vol terwijl de zure geur de kamer door zengde.
Het tweede voorbeeld is van een vrouw van 95. Deze mevrouw was heel erg moe, heel erg moe. Ze bleef maar tegen mijn moeder vertellen hoe moe ze wel niet was. Mijn moeder zette het eten voor haar klaar, maar nee, ze was te moe. Te moe om het op de te eten. 'Maarja', zei ze, 'dat mag ook wel.' 'Ik ben tenslotte al 95, toch? 95 dacht ik, toch?' Ze wist het niet meer. Mijn moeder wilde haar geruststellen en keek even voor haar in de map. Verbaasd keek ze weer op. 'Mevrouw kan het soms zijn dat u vandaag jarig bent? Bent u vandaag 96 geworden?' 'O', zuchtte de vrouw verbaasd, 'ja, ja dat kan wel. Ja volgens mij wel ja. Dat zou best eens kunnen...' Bleek dat de mevrouw vanochtend een familiefeest had gehad om haar verjaardag te vieren. Vandaar dat ze zo moe was.
Ten slotte eigenlijk een beetje een triest voorbeeld. Het gaat over twee oude vrouwtjes die al heel lang samenwoonden in hetzelfde huis. Of ze een relatie hebben gehad, dat wist niemand. Maargoed, ze woonden al jaren in hetzelfde huis. Toch is er een probleem. Ze hebben namelijk geen gordijnen voor de ramen en zitten nu iedere avond bibberend in hun stoel. Dat grote, donkere gat maakt hen vreselijk bang. En ze wonen al jaren in dat huis! Arme vrouwtjes. Bang voor het donkere gat in hun eigen huis. 'Als iemand nou een rails ophangt! Ik heb nog wel een paar oude gordijnen!' zei een collega al.
Tja, en zo maakt ze nog veel meer mee. Allemaal geweldige verhalen. Oude mensen zijn mooie mensen. Daar ben ik nu wel uit. Met een gigantisch gevoel voor humor, al hebben ze dat zelf niet altijd door...