Als eerste ben ik er deze week achter gekomen dat als je maar vaak genoeg zegt wat er gaat gebeuren, dat dat dan ook echt gebeurd. Misschien denken jullie dat ik de hele dag met mijn 'fingers crossed' op het balkon stond, omdat ik zo graag wilde vliegen, en ik jullie nu ga vertellen dat dat nog gelukt is ook... Maar nee. Het had eigenlijk negatieve gevolgen.
Vier keer in het jaar hebben wij, in de bovenbouw, een toetsweek. Een week met alleen maar toetsen waar je gesloopt van raakt. Nou heb ik jullie al wel vaker verteld dat ik de vorige toetsweek ziek was. En ik heb jullie ook verteld dat dat echt heel erg (!!!) vervelend was, omdat je dan alles in je eigen tijd moet gaan inhalen, terwijl de leraren niet zo aardig zijn om even op jou te wachten, en gewoon door gaat met de rest van de stof. Erg vervelend. 'Maarja, zei ik, dat ik nou typisch Wilmine'. Want Wilmine is altijd op de verkeerde momenten ziek. Of op de ontzettend belangrijke 'once in a lifetime' dagen of op de dagen dat er iets spannends gebeurt of dat je iets leuks gaat doen. En dat heb ik jullie vaak verteld. Heel vaak. Te vaak, blijkbaar.
Ik was er helemaal klaar voor. Ik was helemaal klaar voor de toetsweek. Maandagochtend ging de wekker en ik liep niets vermoedend naar de badkamer. En jahoor, je raadt het al, 2 seconden later hing ik boven de wc en was ik alle hapjes en taart van de vorige avond (jarige vader) naar buiten aan het werken. Buikgriep.
Oh, wat was ik boos. Ik had notabene de woesdag ervoor mijn laatste inhaaltoets gehad! En nou kon ik weer opnieuw beginnen. Waardeloos. Maar er zat niets anders op dan in bed te blijven liggen, zo nu en dan te kotsen, en uit te zieken. Gelukkig was het woensdag weer over en heb ik nog vijf toetsen kunnen maken. Nog maar vier te gaan! Wat fijn, wat fijn.
Aaaah wel ernstig zielig. ): Ik steun je mentaal wel! (:
BeantwoordenVerwijderen