Wilmine het podiumbeest

Na de buikgriep ben ik de rest van de week keihard aan het werk gegaan om mijn toetsen goed te maken. Gek genoeg heb ik over alle gemaakte toetsen een super goed gevoel. Het worden allemaal tienen (oke, ik overdrijf) En toen was het vrijdag, toen was het alweer vrijdag. Zucht, heerlijk. Want vrijdag was het 1 april en 1 April betekende het startschot van de leukste maand van het jaar. Al die flauwe grappen konden me niets schelen en hoe moe ik ook was na de slopende toetsweek, ik moest en zou gaan genieten. 1 April was namelijk de dag van mijn examenconcert. Het concert waar ik een half jaar voor gewerkt had. Het concert waardoor ik pijn kreeg in mijn vingers van het vele oefenen en waarvoor ik speciaal een liedje geschreven heb. Dus ik moest en zou gaan genieten. En dat heb ik gedaan, dat heb ik zeker gedaan. Het was in één woord: ge-wel-dig! Zo ongelofelijk stoer!
's Middags tijdens de generale ging mijn Chopin-stuk zo slecht dat ik er depressief van werd. Ik ben wel drie keer helemaal weggevallen. Maar het is waar wat ze zeggen: 'Een slechte generale betekent een goede voorstelling.' Het ging super. En omdat ik zo opgelucht was dat het voorbij was, had ik tijdens het zingen helemaal geen zenuwen meer. Ik heb genoten. Ik kon me geen beter begin van de leukste maand van het jaar wensen.