Het is me gister tijdens het oppassen weer eens duidelijk op het hart gedrukt. Kinderen zijn genieen. Ik heb met open mond gekeken naar de dvd van Pipo. Wat ik daar zag, was helemaal nieuw voor me. Hier wist ik helemaal niets van af. Ja, van kinderen kunnen wij volwassenen (of bijna-nog-net-niet-volwassenen) een hele hoop leren. Veel kennis gaat helaas verloren met de jaren. Kinderen zijn genieen en ze lachen zo veel. En daar ging het nou net over gisteravond.
Ik had het me altijd al afgevraagd. Waar blijven die lachen toch? Gaan die gewoon verloren? Mensen lachen zoveel, maar waar gaan die dan heen, die lachen? Gister is mij antwoord gegeven op mijn al jaren openstaande vraag.
Lachen gaan niet verloren. Nee, want zoals Pipo zegt: ´alles wat goed is, vergaat niet´. En zo ook lachen. Lachen gaan niet verloren. Als er op aarde wordt gelachen, stijgen die lachen in de vorm van lachbolletjes de ruimte in. Men kan dan de pech (of het geluk) hebben, niet in een regen-, hagel- of sneeuwbui, maar in een lachbui te belanden. Miljoenen lachbolletjes overspoelen je dan, en je kunt zelf ook niet meer ophouden met lachen.
Maar Pipo was benieuwd waar die lachbolletjes dan heen gaan, want zoals hij al zei: ze gaan niet verloren. Nou mensen, dat zit zo. Voor alle mensen die net als ik ook al jaren met deze vraag rondlopen, komt nu de oplossing. Lachbolletjes zweven naar een klein planeetje hier heel heel ver vandaan. Een planeetje waar het twee keer per dag nacht wordt en waar deze lachbolletjes veranderen in de prachtigste bloemen. Ja, bloemen. Wie had ooit gedacht dat de twee vrolijkste dingen in de wereld samen verband hielden? Ik niet! Ik stond versteld van alle kennis die mij voor het oprapen lag. Kinderen zijn genieen.
De grote van de bloemen hangt af van de grote van de lach. Een grinnik verandert bijvoorbeeld in een schattig viooltje en een schaterlach in een zonnebloem. Zo staat er op die lachplaneet ook één gigantische bloem. Een bloem zo ontzettend groot dat je erin kunt vallen.
Daar zijn ze heel trots op, op die bloem. 'Ze' zijn Schater, Klater en Pretje. De bewoners van de planeet en de verzorgers van de bloemen. Pretje is maar klein en verlegen. Ze is eigelijk maar een binnenpretje. Schater, Klater en Pretje worden er blij van te bedenken dat er iemand op aarde zo ongelofelijk hard heeft moeten lachen, zo ongelofelijk dubbel heeft gelegen, dat die hele mooie, grote bloem verscheen. En als je er aan ruikt, dan krijg je de hoogte. Dat is bloemenkracht.
Helaas wordt het twee keer per dag nacht. En dan verschuilen Klaterlach, Schaterlach en Pretje zich in hun huisje, want 's nacht is de planeet van Hoon en Grim, de andere bewoners van de planeet. Op aarde wordt helaas niet altijd leuk gelachen. Soms wordt er ook om iemand gelachen, of om de pijn die iemand heeft. Dat zijn nare lachen. Die nare lachbolletjes veranderen in onkruid op de lachplaneet.
Als Klater, Schater en Pretje ´s nachts naar buiten gaan, dan lopen ze groot gevaar. Dan worden ze uitgelachen door hoon en grim, en dan zijn ze nergens meer. Ze waren ooit met z´n vieren, maar de vierde is helaas ooit ´s nachts naar buiten gegaan. Ze is uitgelachen en nu is ze weg, ze is uit.
Gelukkig heeft Pipo voor een mooie oplossing gezorgd, want bij Pipo komt het allemaal we weer goed. Maar het is mij wel duidelijk geworden: wij hebben hier ook een grote verantwoordelijkheid in! We moeten meer lachen. Veel meer lachen om het onkruid tegen te gaan. Het kleinste glimlachje verandert al in een prachtig klein bloempje. Daar ga je toch spontaan van lachen!
(Wedden dat je dit las met een glimlach op je gezicht? Katsjing, een madelief!)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten