Hoe het voelt om beroemd te zijn

Niets vermoedend stond ik snotterend achter de kassa in de drogisterij. Verkouden in een drogisterij, hoe ironisch is dat.
Ik ben voor de mensen het kassameisje. 'Aardige meid hoor! Leuk koppie! Altijd vriendelijk.' Mensen weten mijn naam niet. Ik die van hen ook niet. Maar mensen helpen zonder naam is altijd even leuk.
Pas liep er een jonge vrouw naar binnen. Toen ze een poosje voor het lippenbalsemrek had gestaan, want oh er zijn zoveel soorten en wil ik er nou ééntje met of zonder smaakje, kwam ze afrekenen.
Ik haalde de twee lippenbalsems langs de scanner en gaf haar het wisselgeld terug.
'Hee, zei ze, speel jij toevallig piano?' Ik keek verbaasd op. 'Ik zag een filmpje op facebook van een gemeenschappelijke vriend, en ik vond het zo ontzettend mooi! Ik heb even verder geklikt naar je profiel, en volgens mij ben jij dat, klopt dat? '
Ik voelde dat ik een beetje rood werd. 'Oh, ja, dat ben ik', zei ik stamelend, 'wat gaaf dat je het gaaf vond! We hadden een negen...'
'Echt? Zeker verdiend! Ik was ook zo onder de indruk! Echt heel mooi gedaan.'
Beduusd bleef ik achter.
De eerste persoon ooit die me herkent vanwege mijn muziek. Ik kreeg vlinders in mijn buik. Aah zo voelt dat dus. Morgen komt ze vast terug voor een handtekening.

( Met twee anderen, voor ons eindexamenmuziek, een compositie gemaakt met de naam 'luchtledig'. Het stelt het 'happen naar adem' voor. Stiekem ben ik er een beetje trots op)