Valentijsdag

De deurbel ging. Verrast stond ik op van de bank, liet mijn thee en butterkekje voor wat ze waren en liep nieuwsgierig naar de deur.
Toen ik door het kijkgaatje keek, was er niets te zien. Ik keek naar rechts, ik keek naar links, naar boven en onder, maar op woeiende struiken en een paar drupjes regen na, was er niets te zien. Ik haalde mijn schouders op, en zette mijn theekopje weer aan mijn lippen.
Weer ging de deurbel. Ik stond geduldig op liep wederom naar de deur en opende deze dit keer. Nieuwsgierig stak ik mijn hoofd om de hoek. Niets te zien. Ik keek opnieuw naar links, naar rechts, boven en onder, maar zag, op de vertrouwde groene straatlantaarn en een kat met een belletje na, niets nieuws.
Verbaasd liep ik terug. Was dit een grapje? Waren mijn buurjongetjes soms aan het belletjelellen? Ik sopte verder in mijn thee, maar besloot algauw achter de deur te gaan staan. Wachtend tot de bel opnieuw zou rinkelen.
En ja hoor, niet lang daarna ging de bel opnieuw. Ik gooide met een wilde zwaai de deur open, hoorde een klein gilletje, en keek met woeste ogen naar dat wat zich op de deurmat bevond.
Het was omgevallen, dook bibberend in elkaar en riep zachtjes:'doe me geen pijn, alstjeblieft'.
Meteen sloeg mijn boosheid om in vertedering. Ik hurkte naast het hoopje neer, en zei: 'oh wees maar niet bang, lust je een kopje honingthee? Ik was net mijn biscuitje aan het soppen'.
Na deze woorden, frommelde het hoopje zich langzaam uit. Ik werd steeds nieuwsgieriger. Wat lag er zo plotseling voor mijn deur? Wie belde er drie keer aan en stoorde mij tijdens mijn theetijd? Stukje bij beetje werd ze zichtbaar.
Ze was een bosje rozen. Een klein schattig bosje van tien rode roosjes. Compleet met strikje en al, maar erg verlegen. Met een lief glimlachje keek ze me aan: 'ik ben gek op biscuitjes!'
Ik nam haar mee naar binnen, gaf haar een mooi plekje midden op de salontafel, schonk twee nieuwe kopjes thee in, want die van mij was ondertussen koud geworden.
Ik probeerde uit haar te krijgen, door wie ze was gestuurd, maar dat wilde ze niet zeggen. Dan moest ik maar op het kaartje kijken, en ze slurpte aan haar honigthee.
('s Avonds, toen ze sliep, ben ik stiekem gaan kijken zonder haar wakker te maken. Nu weet ik wie haar heeft gestuurd.)