En dan opeens is het genoeg. Dan wensen we niets meer. We sluiten onze ogen, heffen ons gezicht op en wenden het, zoals een plant zijn bloemen bijstuurt, richting de zon. Dan kunnen we uren zitten, niets doen. Simpelweg genieten van de zonnestralen, die na een lange winter ineens veel meer leven geven. Diep intens zuchten, zitten, het licht door onze porien naar binnen zuigen. Bergen lijken heuvels, dalen lijken kommen. En alles waar je druk mee bezig was, houdt zich stil. Zonlicht stelt uit.
Stel je eens voor. Midden in de kamer.Winter. Iemand heft zijn hoofd op naar het licht, sluit zijn ogen en doet verder niets. Wat doe je, is algauw de reactie en merkwaardige blikken worden je kant op gestuurd. Niemand zit normaalgesproken met zijn ogen dicht en zijn hoofd opgeheven, we hebben wel wat beters te doen. Maar wanneer de lente in aantocht is, wanneer de zon zijn gezicht weer laat zien, dan doen we het ineens allemaal.
Dan is het genoeg. We wensen niets meer.
Mooi geschreven, en erg waar.
BeantwoordenVerwijderen