Groeilicht

En de zon scheen. En de vogeltjes floten. En de krokusjes waren vanochtend heel brutaal. Veel brutaler dan gisteren. En met de minuut werden mijn sproeten helderder, en met de minuut, mijn gedachten. En de in elkaar gedoken mensen van drie weken terug waren verdwenen. Nu liepen ze fier, rechtop en vrij, want de warmte had het kille verdrongen en gaf de mensen weer ruimte. Nee, het was nog geen lente. En ja, het waren fracties van seconden, wolken lieten alles bij het oude. Maar het licht dat zo nu en dan tussen de wolken scheen was anders, nieuw, lichter: het was groeilicht. Het licht had een ommekeer gemaakt. Ik merkte het al sinds eergisteren. De dingen zagen anders aan, ze waren klaarder, doorzichtig.

Net als jij. Jij verraste me steeds. Met de minuut leek je nieuw, een ander persoon, maar toch, dezelfde. Over je lippen kwamen woorden die ik niet kende, niet van jou, niet van mij. Uit je handen kwamen dingen die ik niet eerder gezien had. Ik was blijverrast, maar ook verbaasd. Want ik vertrouwde, ik deed niets anders. En steeds, steeds als ik je opnieuw leerde kennen, maakte mijn hart een sprongetje. Want dat doet het met je. Het maakt dingen nieuw. Het is het groeilicht.