De uiterste geniet-status

De hele wereld kan voor mijn part vergaan. Ik mag wat mij betreft mijn toetsweek helemaal verpesten. Je kunt boos worden, je kunt schelden, maar ik wuif het weg alsof het niets is. Breek mijn nieuwe bril, knip een gat in mijn favoriete bloes. Pak mijn zakgeld af, zet me uit huis. Het maakt allemaal helemaal niets uit: de zon schijnt! De zon schijnt! De zon schijnt! Al een volle week achter elkaar! Heerlijk, ik bevind me nu echt in de uiterste geniet-status! Wat er ook gebeurt, niets kan mijn humeur nog verpesten. Halleluja!

Afgelopen winter maanden waren zware, zware maanden. Ik ben er achter gekomen dat ik de zon nodig heb. Ik heb de zon nodig om te kunnen functioneren. Anders werk ik niet. Ik ben net als een plant. Als die geen zon krijgt schrompelt hij in een. Ik dus ook. (Toch raar om jezelf met een plant te vergelijken). Zonder zon ben ik niet mezelf. Zonder zon ben ik niet mijn eigen, vrolijke, gezellige, zingende, giegelende zelf. De vitamines die de zon met zich mee brengt doen me helemaal opleven. En nu is het zover. Het is zover. Eindelijk. De winter heeft voor mijn gevoel nog nooit zolang geduurt.

Vanmiddag was ik al na het vierde uur uit. Normaal sprint ik dan als een gek naar huis om onderuitgezakt en depressief voor de tv alle comedies af te gaan. King of queens, Will and Grace, Two and a half men en de hele zooi. Zo snel mogelijk weg van die vreselijke school. Ik vond het niet eens meer gezellig. Vandaag betrapte ik me er, tot mijn grote verbazing, op dat ik om 1 uur nog op school was. Ik was 10 over 12 uit! Ik heb heerlijk de hele tijd met allemaal gezellige, vrolijke mensen in de zon gezeten. Ik had het niet eens door. Wat de zon toch allemaal wel niet met je doet! Toen ik uiteindelijk toch maar weg wilde gaan, was ik weer eens mijn sleutel kwijt. Ik overal zoeken. In mijn ene jaszak, in mijn andere jaszak, op de grond. Waarop Mister People nogal stoïcijns zei: 'zit hij niet gewoon in je tas?' Nee, natuurlijk niet. Daar heb ik hem toch niet in gestopt. Zucht, en natuurlijk zat hij dus wel gewoon in mijn tas. Maar de zon schijnt, dus ik heb helemaal geen reden om moe van mezelf te worden.

Toen ik thuis kwam ben ik weer meteen naar het balkon gegaan. Daar heb ik een stoel in de zon geplaatst, de muziek veel te hard gezet en mijn ogen gesloten. Ik leef weer.