Jullie zijn allemaal freaks

Na al dat serieuze, sentimentele gedoe van gister, vandaag iets gezelligs. Ik zit nu vol verwachting achter de laptop. Ik moet een 'report' schrijven voor Cambridge en dat doe je samen met een partner. Nou ben ik natuurlijk weer het onderwerp van ons 'report' vergeten en nu wacht ik op een reactie van partner. Voor die tijd kan ik niet verder.
Vandaag onder Wiskunde had ik een heel gesprek met vriendin A. Eigenlijk heb ik onder wiskunde altijd hele gesprekken met vriendin A. Onder wiskunde doen wij echt alles. Alles behalve wiskunde. De Ocean's films bespreken, de Harry Potter films bespreken (ze probeert me over te halen, ik hou er niet van), ons hart luchten over school, verhalen over onze moeders vertellen, tekenen hoe lelijk we wel niet waren in de eerste en ons de leraar voorstellen in kabouterkostuum.
Maar vandaag had ze iets anders te vertellen. Ze had pas een programma gezien en dat had heel veel indruk op haar gemaakt. Ze wist niet meer hoe het heette, en ook niet meer op welk net het werd uitgezonden, maar, ja, het had veel indruk op haar gemaakt.
Het programma ging over rare gewoonten. Ze lieten rare hobbies/gewoonten/obsessies van mensen over de hele wereld zien. Heel interessant. Je wil niet weten wat voor rare obsessies mensen soms wel niet hebben. De ene obsessie viel nog wel mee. Deze jongen moest als hij ook maar eventjes van huis ging, álles bij zich hebben. Zakdoekjes, een flesje water en dropjes omdat hij misschien last van zijn keel zou krijgen en oja, een tweede flesje water voor als hij misschien heel erg dorst had of als hij de eerste kwijt zou raken. Enzovoort, enzovoort.
De tweede persoon was al iets vager. Iets? Nou behoorlijk apart. De beste man verzamelde dode bijen. Iedere dag haalde hij zijn dode-bijen-collectie uit de kast en zette ze in allerlei formaties neer. In een cirkel, op een rij, de mannetjes bij de mannetjes, van groot naar klein en soms zelfs als een heel leger. Man, hoe raar is dat. De man deed dit iedere dag. Dag in dag uit spelen met zijn dode bijen.
Dit viel nog mee in vergelijking met wat ik nu ga vertellen. Dat sloeg echt alles. De derde obsessie ging over een jongen met een ernstige afwijking. Van buiten zag hij er heel normaal uit. Het was ook een hele normale jongen. Hij ging gewoon naar school, gewoon naar bed, poetste zijn tanden, en moest natuurlijk ook wel eens naar de wc. En daar zat nu juist het probleem van deze jongen. Iedere keer als deze jongen zijn grote boodschap zorgvuldig in de pot had gelegd, moest hij er een foto van maken. Een foto! Ik geloof het nog steeds niet! Hoe smerig is dat! Ik kan er gelukkig wel tegen. Er zijn trouwens nog drie mensen op de hele wereld die deze obsessie hebben Ö! De jongen had ooit een keer zo'n mooi kunstwerk gepoept, dat hij iedere keer weer zijn best deed om het te overtreffen. En als dat overtroffen was, dat weer te overtreffen. En er dan natuurlijk ook foto's van te maken. Niet alledaags, al zeg ik het zelf.
Ook vertelde ze in het programma dat iedereen een freak is. Iedereen heeft wel een rare obsessie. Niemand uitgezonderd. Dus wij gingen, nog steeds onder wiskunde, maar eens nadenken over wat onze obsessie zou kunnen zijn. Die van vriendin A. was Harry Potter. Het viel nu wel iets mee, maar een paar jaar geleden keek ze iedere week minstens twee Harry Potter films. Die van haar zus was leren. Ze houdt van leren en zegt zelf: 'ik ben nooit uitgeleerd! Er is altijd wel iets te leren!' Kun je je dat voorstellen?

Maargoed. Iedereen heeft dus een rare obsessie. Ik dus ook. Dus ik ben ook eens na gaan denken wat mijn rare obsessie zou kunnen zijn. Nou daar was ik al snel achter. Ik heb namelijk de neiging om op ieder briefje dat ik tegenkom 'hallo' te schrijven. Echt waar. En nou niet denken dat meent ze niet, want het is zo. Je schrijft het natuurlijk aan elkaar, want dat deed je alleen nog op de basisschool, en dan zo netjes mogelijk. Vanochtend lag de krant naast mijn bord. Ook hij moest eraan geloven.

Naast het hallo-geschrijf heb ik nog een vreemde gewoonte. Ik heb namelijk ook sterk de neiging om op iedere niet serieuze foto twee vingers in de lucht te steken; peace. Nee, ik wist het eerst ook niet van mezelf. Tot ik laatst eens mijn foto's ging bekijken en tot mijn grote verbazing op een groot deel van die foto's het peace-teken, gevormd door mijn bloedeigen hand, zag staan. Steeds komt het weer terug. Je staat nog niet met je fotocamera gereed, of ik heb al weer twee vingers in de lucht.

( Dit ben ik echt allemaal zelf)

Maar ach, volgens het programma hoef ik me totaal geen zorgen te maken. Ik ben niet de enige freak op de wereld. Ieder persoon heeft zijn gebrekken. Dus, freak, wat zijn jou obsessies?