De wereld vergaat

Ik heb het al zo vaak gehoord. Volgend jaar vergaat de wereld. Vanochtend om half negen bij Kunst Algemeen hadden we het er over. 2012 is het beruchte jaar. Dan is alles voorbij, het is afgelopen. We kunnen er niets aan doen.

De één zegt dat er een enorme meteoriet aankomt die de aarde in één keer zal vermorzelen. Eind 2012. We kunnen er niets tegen doen. Als we er al iets tegen hadden kunnen doen, zijn we veel te laat. Het is te laat om nu nog een enorme meteoriet-vernietigings-lazer op de maan te plaatsen. Jammer.

Anderen zeggen dat de maya's het al hadden voorspeld. Hun kalender eindigt in 2012. En aangezien de maya's vandaag de dag een machtig, vooraanstaand, wetenschappelijk volk vormen, valt er niet aan te ontkomen. Ze hebben het keurig uitgerekend. Helaas.

Toen wij het er zo luchtig over hadden, dacht ik er eens goed overna. De wereld vergaat in 2012. Stel nou, dat de wereld echt vergaat in 2012. Er komt inderdaad een meteoriet of iets anders vernietigends, en er blijft niets van ons over. Stel nou .

Dat zou dan ongeveer November volgend jaar zijn, werd mij verteld. November volgend jaar... Hé, maar wacht eens, dan ben ik net geslaagd voor mijn eindexamen. Nou ja, dat is te hopen. Dan heb ik dus ongeveer 17,5 jaar geleefd, en alles wat ik in mijn leven gedaan heb, is...Ja, school. Alleen maar school. School, school school. Ben ik eindelijk geslaagd, vergaat de wereld...

Maar dat is niet de bedoeling, dacht ik. Nee dat wil ik niet! Mijn leven is niet alleen maar school. En als ik nou nog maar 1 jaar te leven heb, dan mag ik wel opschieten wil ik alle dingen doen die ik nog wil doen. En ik wil nog zoveel doen!

Ik stond op het punt op te staan, die vreselijke school de pot op te sturen en mijn to-do-list af te werken. Bunjeejumpen, uit een vliegtuig springen, naar Parijs, naar New York, naar Tokio, naar een wellnessresort, een kinderboek schrijven, Juliet in Romeo&Juliet spelen, een CD maken, optreden in London, met G. in de cabrio naar Barcelona rijden en een muntje in het bakje van iedere straatartiest gooien, een trouwjurk kopen en als laatste het meest paradijselijke plekje op aarde zoeken en daar met al mijn familie en vrienden onze laatste uren aftellen. Nou waar wachten we nog op? Als we nog maar één jaar te leven hebben, waarom gaan we dan niet doen wat we écht willen doen? Hè, waarom zitten jullie hier allemaal nog in het lokaal? Jullie zijn toch niet doof? Ik ga hoor!

Mmmm. Stel nou dat het niet zo is. Stel nou dat de aarde niet vergaat. Dat ik nog 70 jaar voor me heb. Dan heb ik in één jaar alles gedaan en gezien wat ik wilde doen en zien. Dan is er niets meer over. Goh, dat is ook niet leuk. Dan heb ik geen geld meer, want alles is op aan de wellnessresorten, want die zijn zo ongelofelijk duur. Dan kan ik geen baan krijgen, want ik heb geen diploma, en dan zit ik de komende 70 jaar de hele dag in mijn stoeltje te kniezen omdat ik alles wat ik wilde, maar dan ook álles, al gezien heb! Er is niks meer over wat ik nog wil zien, want ik heb alles al gezien! Alles in één jaar.

Zucht, dat is ook niet leuk. Dat is zeker niet leuk. Dan blijf ik toch maar zitten waar ik zit. Ik maak rustig mijn school af, en heb daarna alle tijd van de wereld om de dingen te doen die ik wil doen.

We zullen het wel merken, gok ik, November volgend jaar...