De regenmeter

Afgelopen zondag was het vaderdag. Vaderdag is bij ons nooit een succes. Er wordt altijd met gezucht gereageerd als het aan tafel tijdens de aardappelen wordt aangekondigt. Het is een barrière die je afhoudt van je dagelijkse bezigheden. En, hoe vaak het ook wordt verteld aan tafel, er is er altijd wel éen die het vergeet. En deze keer was ik dat. Mijn broer kwam mij wakker maken, wat ik al erg eigenaardig vond, maar het was niet vreemd genoeg om tot mij door te laten dringen dat ik aan de bak moest om het ontbijtje (lees: beschuit en thee) klaar te maken. Tien minuutjes later stond ik dan ook niets vermoedend in de badkamer mijn wimpers te verven.

Het cadeautje had ik gelukkig al aangeschaft. Maar dat is dan ook het makkelijkste deel. Ik hoef me namelijk nooit af te vragen wat ik en mijn broer hem moeten geven, want dat staat al vast. We geven hem geen scheerapparaat of aftershave of andere standaard scheer-gerelateerde dingen. Nee, we geven hem een regenmeter. Een regenmeter voor mijn, door het weer geobserdeerde, vader. Vorig jaar trouwens ook. En het jaar daarvoor ook. En ja, het jaar daarvoor gaven we hem ook een regenmeter. Mijn vader is namelijk een beetje (beetje?) lui. Hij vergeet (of wil vergeten) alle kleine, voor hem onbelangrijke dingen. Dat dit voor anderen wel eens een probleem kan zijn, bijvoorbeeld als je voorlicht al drie weken kapot is, komt nauwlijks in hem op. Ach hij doet het niet expres.

Nu vraag je je vast af: een regenmeter gaat toch wel langer dan een jaar mee? Ja, normaal gesproken wel ja. Veel langer. Mijn zuinige opa en oma hebben in hun leven maar één keer een regenmeter gekocht, het zou me zelfs niet verbazen als hij nog tweedehands was ook. Maar wij geven het hem ieder jaar. Dat is ook wel nodig als je een overdreven obsessie voor het weer hebt, maar nooit zelf de moeite neemt om de meter met de vorst binnen te halen. Het resultaat is ieder jaar hetzelfde: de vorst breekt de meter en wij hebben weer een cadeau voor vaderdag.

Toen mijn moeder even later de badkamer binnenkwam met de vraag waar we bleven, en dat we moesten opschieten want we hadden nog maar twintig minuten voor de kerk, drong het tot mij door. Ik had het cadeau nog niet eens ingepakt. Ik ging gauw naar beneden om toch nog even mijn broer met het 'ontbijtje' te helpen en uit noodzaak een strikje om de plastictas met regenmeter te doen, zodat het er nog enigszins aantrekkelijk uit zag. Achja, hij weet toch al wat hij krijgt. We liepen met het dienblad naar boven. Wat een domper, hij zal het wel niet leuk vinden. Maar toen we binnenkwamen was het eerste dat hij zei: o, gut, is het weer vaderdag?'