Toekomst enzo

Daar zit ik dan. In mijn bikini, op het dakterras, in de zon, met de laptop op mijn schoot. Toe aan vakantie en een overdosis slaap, niet wetend waar deze post op uit zal lopen.
Hemelvaart. Zucht. Even pauze. Even leuke dingen doen en bijslapen voordat we keihard aan de gang gaan voor de laatste toetsweek. De allerlaatste toetsweek. Volgend jaar examen. Na zes jaar eindelijk examen. Ik weet het, je hoort het niet vaak, maar ik heb er zin in. Kom maar op. Ik ben er klaar voor. Ik ben toe aan iets nieuws.
En dan...Een vervolgstudie. Daar kun je op onze school niet vroeg genoeg mee beginnen. Je toekomstdossier ligt bij wijze van spreken al klaar wanneer je als bakvisje net van de basisschool komt. We worden door een enthousiaste decaan  al gedwongen je zo vroeg mogelijk te verdiepen in jouw mogelijkheden.
Ik wist het altijd al. Ik ging naar het conservatorium en werd docent muziek. Dat stond vast. Helaas (helaas?) ontdekte ik pas de studie journalistiek. Ik had er wel van gehoord natuurlijk, maar ik had nooit gedacht dat het op mij aan zou sluiten. En dat doet het dus wel. Heel erg goed zelfs. Gister was ik naar een open dag met wat meiden, en ik vond de studie geweldig. Schrijven, vormgeven en een scala aan interessante vakken. (Kleine impressie open dag: trein, shoppen, lachen, zingen, in een fotohokje met z'n allen, rennen door een uitgestorven Hoge Catherijne)
Nu weet ik het niet meer, nu ben ik in de war. Ik kan niet kiezen. Ik vind het allebei zo ontzettend leuk! Dan is het opeens niet meer zo erg dat je nog een jaar moet. Een jaar om te beslissen.
Zucht, gaat er toch nog heel wat in mijn kleine hoofd om, zo in mijn bikini op het dakterras.