Over de overburen van de overkant

De zon heeft al aardig zijn best gedaan. Hij heeft ons verblijd met een aantal zonnig warme dagen. De mensen met aanleg beginnen al bruin te worden, en de mensen zonder aanleg rood. Iedereen geniet en duimt dat er nog meer zomer voor ons in petto is, want dat is in Nederland altijd maar de vraag.
Er zijn een aantal dingen die steevast bij het begrip 'zomer' horen. Één daarvan is barbequen. Voor veel mensen een vorm van ontspanning, gezelligheid, en buiten zitten tot je er bij neervalt. Ik persoonlijk heb het niet zo op barbequen. Ik kan er niet bij dat er mensen zijn die houden van coctailsausjes en aangebrand vlees. Want hoe je het ook wend of keert (wat een woordgrap), met barbequen is het vlees altijd aangebrand. Altijd. Nee, geef mij maar gourmetten, dat ligt me beter.
Er zijn ook een aantal mensen die er een beetje in overdrijven. Ik heb ellenlange verhalen van vriendin J. aan moeten horen over hoe goed haar overburen daar in zijn, in dat overdrijven. Bij het minste geringste zonnestraaltje zitten ze al buiten. Het is zelfs erger, volgens haar, bij het minste geringste zonnestraaltje zijn ze al aan het barbequen. De prille april-zon hoeft maar even zijn gezicht te laten zien en, hup, ze zitten weer te barbequen. En aangezien de wind altijd precies naar het noorden staat kan mijn vriendin daar binnen en buitens huis altijd erg van meegenieten. Zo hebben ze, volgens de uiterst  betrouwbare waarnemingen van mijn vriendin, de afgelopen week zo'n zesentwintig keer gebarbequed. Zesentwintig keer! Tja, het is maar wat je lekker vindt. Dat is ook precies de reden waarom ze niet van barbequen houdt, zegt ze, en ik begrijp dat dan helemaal.
Al vraag ik me dan wel iets af. Vorige maand vertelde ze even tussen neus en lippen door dat ze een nieuwe barbeque hadden gekocht. En dat terwijl ze niet van barbequen houden omdat de buren dat al zesentwintig keer per week doen. Misschien willen ze concureren. Ja dat is het. 'Kijk ons nou, wij hebber der ook een, zo'n hippe barbeque.'


Ongelofelijk, dit gaat echt, echt helemaal nergens over. Ik sta versteld van mezelf.
Gelukkig is het bijna, bijna, bijna vakantie. Misschien dat er dan wel weer iets zinnigs uit me komt.