Cavia-villa

Succes met huisdieren heb ik nooit gehad. Echt zorgzaam ben ik dus niet. Voor mezelf wel, dat wel. Ik heb in mijn leven twee cavia's gehad. Twister en snuffie (heerlijk origneel was ik vroeger). De eerste kreeg ik toen ik 5 vijf was. Helemaal in de wolken. 'Ja, maar je moet er wel goed voor zorgen' werd mij door streng aankijkende ogen verteld. Tuurlijk, dat doet Wilmine wel even, dat denk ik wel vaker. Nou niet dus. Goed, dankzij het opmerkzame oog van mijn moeder, (als het beestje al dagen droog stond bijvoorbeeld) heeft Snuffie het toch nog vier jaar volgehouden.
Bij de tweede cavia daarna kreeg ik ineens het idee dat het beestje het veel te krap had. Het kooitje moest groter. In plaats van de leefruimteobsessie had ik er misschien beter aangedaan haar ook af en toe eten en voer te geven. Gelukkig was daar het altijd opmerkzame oog van mijn moeder. Voor mijn elfde verjaardag kreeg ik dan ook een cavia-villa. Er pasten makkelijk drie cavia's in. Ja, mijn geweten was nu wel gesust. Ik had er natuurlijk nooit bij stil gestaan, dat een drie keer zo groot hok, ook zes keer zoveel tijd koste om schoon te maken. Daar was ik al nooit zo'n ster in. Gelukkig was daar altijd het opmerkzame oog van mijn moeder. Het gevolg van de nieuwe cavia-villa was dat ik maar af en toe (lees: nooit) het hok schoon maakte. Het was gewoon teveel werk. Zo één keer in de twee/drie maanden, toen de vliegen er als gieren boven circelden, begon ik er, dankzij het opmerkzame oog van mijn moeder, toch aan. Moet je nagaan, het hoort één keer in de week. Het arme beestje sliep dus op een gegeven moment in een nestje van haar eigen drie-maanden-oude  poep. Gut, ik krijg spontaan een schuldgevoel. Een echt gelukkig leven heeft ze ook niet gehad. Misschien dat ik daarom zo'n voorstander ben van biologisch vlees? Nouja, aan een huisdier moet ik in de rest van mijn leven maar niet beginnen. Ik heb er namelijk niet echt vertrouwen in dat ik me ooit wel verantwoordelijk ga gedragen.
Nu hebben we al vier jaar een hond, quinta, de schat. Zij zit tenminste niet levensloos in een hoekje te wachten tot ze dood gaat, dus dat gaat beter. Dat wil niet zeggen dat ik af en toe (lees: vaak) vergeet haar uit te laten. Gelukkig is daar altijd het opmerkzame oog van mijn moeder. Achja, alles beter dan slapen in je eigen drie-maanden-oude poep...