Zingen op het station

Vandaag was ik met G, mijn lief, naar de bioscoop. We gingen in Amersfoort naar de bios, dus natuurlijk moest er even geshopt worden. Ik had een heleboel leuke dingen in het H&M gidsje gezien, en daar heb ik nu ook wat van in mijn kast hangen.Yeah, ik ben er helemaal happy mee!
De film die we gezien hebben is Sonny Boy, een hele mooie, maar wel aangrijpende film. Kwart voor vier begon de film. Je raad nooit hoe laat hij afgelopen was. Nee, nooit. Half zeven! Ik had niks door. Echt een aanrader.
Op de een of andere manier lukt het mij nooit om op de terugweg op tijd te zijn voor de trein. Altijd als ik aan kom lopen, is de goede trein net vertrokken. Nu was dat dus ook het geval. Balen, maar aan de andere kant ook wel weer leuk. Op het station lopen altijd zoveel leuke, verschillende mensen rond. We gingen zitten op een bankje. Het was half zeven geweest en achter ons zaten twee vrouwen uitgebreid een zak patat te eten. Niet eerlijk. Vooral niet als je al sinds twaalf uur niet hebt gegeten.
Even later kwam er een man voorbij lopen. Een hele normaal geklede, nette man. Niet iemand waarop je even je ogen zou laten rusten. Waardoor hij wel opviel, was omdat hij luid en duidelijk, hardop aan het zingen was. 'Er zijn duizenden liedjes, die mij zeggen...' Plots kreeg ik een of ander lyrisch gevoel over me heen. Misschien kwam het voorbij waaien, het tocht altijd zo op het station. 'Goh, wat leuk eigenlijk, hoe gezellig' zei ik tegen G. En ik verzonk even in gedachte.
Waarom doen mensen dat eigenlijk niet? Waarom gaan mensen niet zingen op het station als ze zich zo voelen? Waarom zou je je wat van andere mensen aan trekken? Moet je eens nagaan, hoe gezellig zou het wel niet zou zijn op het station, of in andere openbare gebouwen, als iedereen gewoon aan het zingen was. Gewoon het liedje wat je op dat moment in je hoofd hebt. En als er dan zich steeds meer mensen zouden aansluiten. En als er dan spontaan een soort koor zou onstaan. En als we in canon gingen. En als iemand dan zijn gitaar erbij zou pakken. Of weet ik veel, fluiten! Wat mij betreft fluiten! Hoe gezelllig zou dat zijn! Of dansen, jaa, dansen! Geen gehaaste, rennende mensen meer, maar dansende! Hoe gezellig zou dat zijn! Gewoon even een pirouetje draaien als je daar zin in hebt. Ik stond op het punt om op te staan en zelf het goede voorbeeld te gaan geven.
'Jemig', zei G.'die heeft wel een paar jointjes op.
Pats. En weg was mijn lyrische bui.