Meest klantonvriendelijke winkel van Ermelo

Want ja, daar woon ik. Een suffig, klein dorpje dat niemand kent, maar ik heb het er hartstikke naar mijn zin. Als mensen vragen waar het ligt moet je er om een of andere reden altijd -het ligt vlak bij Harderwijk, u weet wel, van het dolfinarium- bij zeggen. Pff, alsof wij niet zoiets leuks in het dorp hebben waar gezinnen met jonge kinderen op de dinsdag in de vakantie heen gaan. Wij hebben toch de kanovijver!
Maargoed, wat ik er wel bij moet zeggen is dat ons gezellige ons-kent-ons dorpje toch wel een klein, belangrijk aspect mist. Namelijk een centrum. Leuke winkels. Want shoppen kun je hier niet. Echt niet. Op de kruidvat en de trekpleister na is er een...ja, uhm, niks eigenlijk. Dat zegt al genoeg denk ik.
Als meisjes van 10 vonden ik en mijn vriendinnen het natuurlijk super spannend om samen naar het dorp te gaan. En dan niks kopen, nee niks hoor. Want daar ga je je zuur verdiende (?) zakgeld niet aan uit geven natuurlijk. Dus daar liepen we dan altijd naar de spulletjes te kijken. En aanraken, en optillen en verplaatsen. Achja, zo zijn meisjes van tien denk ik dan. Maar er was één winkel waar wij absoluut niet welkom waren. Iedereen in Ermelo kent deze winkel. Absoluut zeker weten. Het gaat om de primera. En ja, ik schrijf het expres niet met een hoofdletter. Daar werden we altijd met de nek aangekeken, en als er geen andere klanten waren, moest je niet schrikken als de meneer en de mevrouw plotseling achter je stonden. Altijd werd je op de vingers gekeken met een blik van: ga alstjeblieft weg, zulke vervelende, probleemveroorzakende meisjes kunnen we hier niet gebruiken. En we waren niet eens vervelend en probleemveroorzakend! Één keer hebben ze het zelfs letterlijk gevraagd. Meneer en mevrouw 'Grumpy' vroegen ons of we weg wilden gaan. O, wat waren wij als meisjes van 10 boos. Met z'n allen bedachten we de meest verschrikkelijke dingen om de winkel in een kwaad daglicht te stellen. Één van die dingen was een affiche als waarschuwing voor anderen mensen op deur. Met de tekst: meest klantonvriendelijke winkel van Ermelo. Wat hadden we een lol.
Vandaag kwam mijn moeder met een leuk verhaal thuis. Ze was naar de primera geweest. 'Jij mocht die mensen niet hè? Jij had een hekel aan die winkel hè? Nou, goh wat ik daar vandaag heb meegemaakt!' Dus ik natuurlijk ontzettend benieuwd.
Morgen is mijn geliefde broer jarig en hij wordt 18. Dat moet natuurlijk wat bijzonders worden. Mijn broer houdt van voetbal, hij voetbalt zelf niet, maar hij kijkt altijd standaard Voetbal International op RTL7. Dus mijn moeder ging naar de primera om daar het VI tijdschrift te kopen. Ik snap absoluut niet waarom ze daar ooit heen zou gaan, maargoed, daar gaat het nu niet om. Toen ze daar was zag ze toevallig op het afgeprijsde-artikelen-tafeltje (is dat een woord?) een glas staan waar '18 gefeliciteerd' (of zoiets) op stond. Één euro, dus mijn moeder twijfelt niet en neemt hem mee. Bij de kassa aan gekomen, waar de stomme mevrouw achter de toonbank stond, vroeg mijn moeder vanzelfsprekend of het glas en het tijdschrift ingepakt konden worden. Vanzelfsprekend natuurlijk, het zijn immers (immers? immers, zozo) cadeautjes. Maar natuurlijk wilde mevrouw dat wel doen. Nouja, het tijdschrift wel. Dat wel. Natuurlijk. Maar het glas? Ja, nouja, dat hoorde bij de afgeprijsde artikelen. Tja, nouja, dat wilde ze eigenlijk liever niet doen. Nee want ja, 'waar vind je nou nog iets voor één euro?' zei ze tegen me moeder. (Dat zei ze echt ja) Dus ja, eigenlijk was dat niet bij de prijs inbegrepen. Maargoed, 'Ik zal met mijn hand over mijn hart strijken' zei ze tegen mijn moeder. Dus uiteindelijk pakte ze het glas toch maar wel in, met grote tegenzin, want eigenlijk had ze dat niet over voor een klant die een artikel van één euro kocht.
Fijn, dacht mijn moeder. Ach, wat fijn. Wat aardig van die vrouw dat ze dat glas toch nog even inpakt. En ja, nee, natuurlijk is het maar een artikel van één euro. Dus ja, wat aardig van die vrouw en wat fijn dat ze dat toch uiteindelijk nog deed. Wat attent!
NOT! Nee natuurlijk niet! Kom op zeg! Wat is dat nou! Even een glas in pakken voor je klant! Schandalig!
Ze zijn in al die jaren dus nog steeds niet veranderd. Ik had sterk de neiging alsnog dat affiche op de deur plakken. Want ze zijn met stip op één, geen twijfel over mogelijk, de meest klantonvriendelijke winkel van Nederland.
Donderdag is die lieve G. jarig. Ook achttien. Mijn moeder kwam met een top idee. We lagen helemaal plat van het lachen. Ik koop dat glas ook! Wat zou die vrouw doen als ik zeg dat het een cadeautje is?

Mm, het was de bedoeling dat dit een kort vehaal zou worden...