Margootje

Vandaag wil ik graag het geniaalste liedje ooit gemaakt met jullie delen.Ik heb niet zoveel tijd dus ik hou het kort. Er ligt een heerlijke economie toets op me te wachten en ik moet naar pingelles.
Het liedje is ontzettend oud. Vraag niet hoe ik er aan kom, maar ik vind het geweldig.
Waarschijnlijk ook van mijn oma. Het stamt namelijk uit het jaar 0. Het is geschreven door Wim Sonneveld. Nooit van gehoord? Don't worry, hij stierf in 1974. (Nee, dat weet ik niet uit mijn hoofd, lang leve wikipedia) Dat betekend dus dat hij al 37 jaar dood is. Toch is het geniaal, ik blijf erbij. Zo heerlijk ouderwets taalgebruik. Ik verbaas me erover hoe je zoiets kunt bedenken.
Je kunt meelezen want de tekst staat eronder. Laat maar weten wat je er van vindt!

Ik zat aan het ontbijt een beschuitje te soppen

Toen zag ik opeens een klein autootje stoppen

Het was een Peugeootje, zo groot, nee, iets groter

Het stond naast mijn theekopje, vlak bij de boter

En ja hoor, daar ging het portiertje al open

En kwam een klein vrouwtje naar buiten gekropen

Heel blond in bikini, een beeldig figuurtje

Ze stond op m'n bord en ze vroeg om een vuurtje

Ze zei: "Ik heet Margootje"

En ik zei: "Hallo"

Ze zei: "Nou daar ben ik dan, he"

En ik zei: "Oh"

Ik vroeg haar, uit wat voor een plaatsje ze kwam

Ze zei: "Nou, wat dacht je, uit Madurodam"

Margootje, Margootje, ze klom op mijn broodje

Ze trok aan mijn haar, ze zat op mijn mouw

M'n kleine vriendinnetje, zo'n neussie, zo'n kinnetje

Ze riep in m;n oor, o ik hou zo van jou

Margootje, Margootje, in zo'n klein Peugeootje

Margootje, Margootje uit Madurodam

Ze was wel erg lief, maar ze werd te aanhalig

Ze wou mee in bad en dat vond ik schandalig

Toen heb ik haar weggebracht in haar Peugeootje

Naar Madurodam en ik zei: "Dag Margootje"

Ik zette haar neer bij het AVRO-gebouwtje

Ik zei: "Nou naar huis en wees een zoet vrouwtje"

Maar 's avonds deed ik de broodtrommel open

Daar zat ze weer achter de koek weggekropen

O, had ik haar toen maar de deur uitgezet

Ze wou in m'n bad en ze wou in m'n bed

Zij werd erg ondeugend en ik schreeuwde kwaad

"Jij Christine Keeler in pocketformaat"

Margootje, Margootje, in een klein pettycoatje

Ze zwom in m'n bad en ze zat op de Vim

Ze kroop in een laatje met zo'n klein behaatje

Ze kroop in m'n binnenzak en fluisterde "Wim"

Margootje, Margootje, kleine idiootje

Margootje, Margootje uit Madurodam

Ik zei dat ik zoiets beslist niet meer wilde

Ze beet in m'n teen en krijste en gilde

En toen is ze weggegaan, boos en beledigd

En daarmede was de affaire erledigt

Maar het laatste nieuws dat ik van haar vernam

ze zit nu in de Begijnhof van Madurodam

Ze draagt een zedig wit kapje, zo'n kleintje

Ze is nu een keus en een deugdzaam begijntje

Maar soms kijk ik nog wel eens achter een vaas

Ik kijk in het trommeltje met speculaas

Ik kijk of ze soms in m'n zeepbakje is

Omdat ik haar toch wel een klein beetje mis

Margootje, Margootje, ik riep je, ik floot je

Ik zoek onder 't kussen, ik kijk in m'n hoed

Ik zoek in de laatjes, in hoekjes en gaatjes

Nou ben je verdwenen voor altijd, voorgoed

Margootje, Margootje

begijntje, Bardootje

Margootje, Margootje

Uit Madurodam...